تو چی میدونی از من؟ از این سکوت محضی که روبهروت میشینه و حتی بیشتر از چند ثانیه نگات هم نمیکنه. چی میدونی از حرفایی که نمیزنم؟
نشستم اینجا روبهروی تو، شبیه بیتفاوتترین آدم دنیام. حرف نمیزنم.. نگات نمیکنم. فکر میکنی منو بلدی، ولی نیستی. نمیدونی چقدر حرف هست که نمیزنم. نمیدونی پشت این چهرهی بیتفاوت، یه دوست داشتنی هست، اونقدر عمیق که حتی فکر کردن بهش باعث میشه تا مغز استخونم تیر بکشه.
تو هیچی از من نمیدونی. برات یکی مثل بقیهم، از معمولیترینهاشون حتی. ولی هیچی راجعبه من و اینجا بودنم معمولی نیست. دلم هر بار یه جنگ با منطق رو باید ببره.. عین یه بازیگر همهی دیالوگهای احتمالیمون رو خوب تمرین میکنم.. بعد یه نقاب میکشم روی قلبم که به تپش میافته از بودنت، روی صورتی که سرخ میشه از دیدنت، روی چشایی که دلشون میخواد برق بزنن از دیدن چشات. آره من عین یه بازیگر تئاتر هر بار برای دیدنت این راهو میرم، که هیچی ندونی از "من".
نشستم اینجا روبهروی تو، یه قدم فاصله بینمونه و بیاندازه دوری از من. دلم میگه قید همهچیز رو بزنم، بیخیال هر چیزی که ممکنه خراب شه، همهچیز رو بگم و سبک شم. ولی نمیشه. نباید ببازمت. نمیتونم ببازمت. نمیشه که ببازمت. راحت نرسیدم اینجا که راحت از دستش بدم. همین که باشی، به ظاهر نزدیک و این همه دور، با همهی سختیهاش بهتر از اینه که نباشی. این برزخ بهتر از جهنمه.
نشستم اینجا روبهروی تو، پشت این سکوت داد میزنم،،، زار میزنم،،،