
انسان ها را هیولا می نامند. چه جهان دردناکی و چه جمله ی سوزانی.
می گویند انسان ها به یکدیگر رحم نمی کنند، به حیوانات رحم نمی کنند، از تغییرات اقلیمی باخبرند، اما برای حل این مشکل اقدامی نمی کنند، آن ها به ما می گویند انسان ها همه گناهکار به دنیا آمده اند. می گویند اجدادشان جعبه ای ممنوعه باز کردند، می گویند اجدادشان سیبی ممنوعه خورده اند، می گویند ما باید تقاص پس بدهیم. چیزهای عجیب زیادی می گویند. می گویند بهتر است همه باهم بمیریم، باید همه باهم به دنیا نیاییم، می گویند همه باید باهم در عذاب زندگی کنیم. می گویند همان بهتر که همه چیز تمام شود، همان بهتر که جهان نابود شود و ما در آن غرق شویم. می گویند زندگی دیگر مخلوقات بی ما بهتر است. می گویند ما شیطانیم. می گویند ما لیاقت نداریم عاشق باشیم، لیاقت نداریم آزاد باشیم و لایق یک اندیشه ی نو نیز نیستیم. می گویند وجودمان چیزی جز یک نفرین سیاه بر این جهان سفید نیست. چه جهان دردناکی و چه جمله ی سوزانی.
و می دانید، مشکلی نیست. بگذار هرچه می خواهند بگویند؛ چیزی که مشکل است، این است که ما باور می کنیم. می گذاریم در ذهنمان تختی داشته باشند، و حتی در زمانی که در نزدیکی ما حضور ندارند، به ما دستور بدهند. تلخ نیست؟ از وجدان مظلوم خودمان استفاده می کنند و چنان عذابی بر آن نازل می کنند، که بابت هر لحظه ی بیشتر زندگی کردن متاسف باشیم.
همه ی ما در نهایت وجودمان می دانیم که آن هیولایی که توصیف می کنند نیستیم. می دانیم گوشت همدیگر را نمی دریم و شعله هایی را از جهنم بر جهان نازل نمی کنیم. ما آنقدرها هم بد نیستیم! اما بعد از مدتی، چندان این حرف ها را در منطق های خودساخته می دمند که باعث می شوند با خود بگوییم:«اگر آنقدر بد باشیم چه؟ اگر این صدای کمرنگ در پس پرده های ذهنمان، تسلی ای باشد که خودمان برای خاطرمان خلق کرده ایم چه؟» و این شروع تمام مشکلات است. لحظه ای که یک انسان فکر کند ذات بشر خراب است، یک امید بزرگ برای تمام جهان از بین رفته و یک انسان دیگر با پتانسیل نابود کردن جهان، به میدان می آید. چه جهان دردناکی و چه جمله ی سوزناکی.
حقیقت قضیه این است که همه ی ما بد نیستیم. گرچه اعمال برخی انسان ها از روی آگاهی یا ناآگاهی این کره ی آبی را محلی ناامن کرده، اما باز هم، اعمال برخی انسان ها از روی آگاهی یا ناآگاهی بوده که این مشکلات را بهبود بخشیده و در تلاش است ببخشد.
ذات انسان، زیباست. روحش لطیف و قلبش زلال است. این حقیقت انکارناپذیر است. انسان آن موجود طماع که همه این روزها از آن حرف می زنند نیست. آن انسان های قاتل و جانی، از ابتدا قاتل و جانی نبوده اند و رفتارشان هم از ابتدا اینگونه نبوده. پس چرا رفتارشان را به ذاتشان ربط می دهیم؟ مگر وجه مشترک تمام انسان ها ذاتشان نیست؟ چرا خود را بد می نامیم؟
ذات، آن توانایی ها و ظرفیت های روحی ای که به همه ی انسان ها بخشیده شده، مشکل ندارد. هرفردی آزاد است تصمیم بگیرد که با آن ذات چه می تواند بکند، و اینجاست که می تواند تصمیم بگیرد یک ناجی باشد یا یک قاتل.
اینکه جنس بشر از بیخ مشکل دارد، بهانه ای است که آدم هایی که از پس هیولای وجودشان برنیامده اند استفاده می کنند، تا با وجدان آسوده به کارهای نادرست خود ادامه دهند. اگر آن ها نمی توانند بالا باشند، چرا دیگران را با خود به پایین نکشند؟ آن ها می دانند که از یک نقشه ی اشتباه، هرگز انتظار نمی رود که ما را به مقصدی درست برساند. پس دستشان را روی نقشه ی قلبمان می گذارند و آن را شوم می نامند.
این انسان ها بوده اند که بسیاری از گونه ها را تا دم انقراض برده اند، آدم های بی گناه را تا پای دار برده اند، اقلیم را تغییر داده اند و حتی جنگل ها را نابود کرده اند. با این حال، فراموش نکنید که انسان ها بوده اند که بسیاری از گونه ها را نجات داده، اتهام بی گناهان را رد کرده، در راستای نجات این کره ی خاکی تقلا کرده و در بازسازی این طبیعت از دست رفته کوشش کرده اند.
جهان نیاز ندارد که همه ی انسان ها از آن محو شوند؛ چیزی که جهان نیاز دارد، انسان هایی هستند که به توانایی های زیادشان را بشناسند. انسان هایی که خود را نه یک شیطان و نه یک فرشته؛ بلکه یک انسان ببینند. انسان بودن، کار زیادی می برد. همانطور که حافظ می گوید:«آسمان بار امانت نتوانست کشید/قرعه ی کار به نام من دیوانه زدند». انسان که باشی، باید خواه و ناخواه در راستای تغییر جهان گام برداری و شاید برای همین است که انسان بودن سخت است.
اما انسان باشید. در این جهان سیاه و سفید، خاکستری باشید. بگذارید فرشته ها پر بکشند و شیاطین به زیر زمین بخزند؛ این جا، روی این زمین، شما انسان باشید. مهر بورزید، نفرت پخش کنید، خشمگین شوید و شاد شوید. هرآنچه شما را انسان می کند کنید؛ ذات روشنتان را قدر بدانید و با آن جهان را روشن کنید.
انسان باشید؛ بگذارید آن هیولانما ها سر خود را زیر خاک کنند و آن فرشته صفت ها، سرشان را بالا بگیرند. در هر صورت، شما انسان باشید و به اطراف نگاه کنید. تنها کسانی باشید که مشکلات را می بینند و آن ها را حل می کنند.