آن روزها گذشت و خیابان‌ها شدند خانه‌ام. در یکی از همین روزهایِ سرگردانی، سامان را دیدم؛ رفیقِ سال‌های دوری که چشم‌هایش رنگِ تردید نداشت. وقتی از دردهایم گفتم، قرصی را به دستم داد و گفت: «بخور، صداهایِ مزاحمِ مغزت را ساکت می‌کند.» آن قرص، اولین قدمِ من در دنیایِ تاریکی بود. شب که به خانه برگشتم، تحتِ تأثیرِ آرامشِ مصنوعیِ آن، نسبت به نگرانی‌های مادرم کاملاً بی‌تفاوت بودم. او پرسید: «چه شد؟» و من فقط سکوت کردم؛ سکوتی که اولین ترکِ عمیقِ رابطه‌ی ما بود.
ماه‌ها گذشت. خانه، دیگر پناهگاه نبود؛ میدانِ جنگی بود که من هر روز در آن می‌باختم. کم‌کم کار به جایی رسید که برایِ کمی آرامش، به جانِ اموالِ خانه افتادم. اولین باری که پولِ خریدِ نان را از کیفِ کهنه‌ی مادرم برداشتم، دست‌هایم می‌لرزید؛ اما بارِ دهم، دیگر فقط اضطرابِ مواد بود که در رگ‌هایم می‌دوید و صدایِ خُرد شدنِ غرورم را نمی‌شنیدم.
یک شب که خمار و بی‌قرار به خانه برگشتم، مادرم را دیدم که کنارِ کمد نشسته بود. کیفِ خالی‌اش در دستش بود. وقتی چشمش به من افتاد، جیغ نکشید؛ دعوا نکرد. فقط با نگاهی که هزار سال پیرتر شده بود، مرا دید. همان لحظه بود که فهمیدم: من نه فقط پول، بلکه آخرین قطره‌ی آبرویِ خانه‌ی مادرم را هم دزدیده بودم.
