پیش از آن روز، خانهمان اگرچه فقیرانه بود، اما گرمایِ عجیبی داشت. مادر با هر لقمه نانی که برایم میگذاشت، آیندهای روشن را در چشمانم میدید. من هم با کتوشلوارِ نهچندان نو، اما تمیز و اتوکشیده، آماده بودم تا دنیا را فتح کنم. نمیدانستیم آن صبح، آخرین صبحِ آرامشِ زندگیمان است.
آن روز صبح، با کفشهای واکسزده و پیراهنی که مادر بهسختی اتو کرده بود، به سمت شرکت رفتم. بوی نمِ خانهی کوچکمان هنوز لایِ درزِ لباسهایم بود و در فضایِ شیک و سردِ شرکت، بیش از حد به چشم میآمد. مدیرِ مصاحبه با نگاهی که انگار داشت زبالهای را میسنجید، به رزومهام نگاه کرد و گفت: «ما به کسی با این سطح نیازی نداریم.» وقتی بیرون آمدم، همانجا، روی پلههای سنگی ساختمان، تمام امیدهایم فرو ریخت. مادرم دمِ در ایستاده بود، با همان لبخندِ همیشگی، منتظرِ خبری که هرگز نرسید.