نقاب

دختری از دیاری غریب، با لبخندی که همیشه بر لب داشت. در هر جمعی با شوخی‌ها و حرف‌های شیرینش، خنده را مهمان دل‌ها می‌کرد و شادی می‌بخشید.

اما هیچ‌کس نمی‌دانست پشت آن لبخندِ همیشگی، چه غمی پنهان شده است. شب‌ها، در سکوت تاریک اتاقش، با اشک‌های بی‌صدا به خواب می‌رفت و تکه‌های قلب شکسته‌اش را یکی‌یکی کنار هم می‌گذاشت.

او دختری بود با اراده‌ای مثال‌زدنی؛ آن‌قدر محکم که دردهایش را پشت لبخند و سکوت پنهان می‌کرد. لبخندی که شاید از سر درد بود، اما امیدی که در دل داشت، بی‌انتها بود.

چه می‌دانیم آدم‌هایی که همیشه می‌خندند، در درون خود با چه مشکلاتی می‌جنگند؟ چه خستگی‌هایی را به دوش می‌کشند و چه زخم‌هایی را بی‌صدا تحمل می‌کنند؟

گاهی پشت زیباترین لبخندها، غمگین‌ترین داستان‌ها پنهان شده‌اند.