تمامِ جوانی‌اش را خرجِ بزرگ شدنِ بچه‌هایش کرد...
نان از دهانش گرفت تا آن‌ها سیر بخوابند. شب‌ها کنار تبشان بیدار ماند، روزها خستگی را پشت لبخندش پنهان کرد.
هر بار که صدایش می‌کردند: «مامان...» دنیا برایش قشنگ‌تر می‌شد.
سال‌ها گذشت... دست‌های کوچک، بزرگ شدند. خانه پر از سکوت شد.
روزی بچه‌ها دستِ مادر را گرفتند. مادر خیال کرد قرار است به گردش بروند... اما مقصد، خانه سالمندان بود.
وقتی از او پرسیدند: «مادرجان، ناراحت نیستی؟»
لبخند تلخی زد و گفت: «نه... فقط دلم برای بچه‌هایی تنگ می‌شود که یک روز، تمام دنیای من بودند...»
گاهی بزرگ‌ترین غربت، تنها ماندن نیست... فراموش شدن، از سوی همان‌هایی است که روزی برایشان همه چیزت را بخشیدی.
پدر و مادر، همیشه به پول و هدیه نیاز ندارند؛ گاهی فقط می‌خواهند احساس کنند هنوز در دلِ فرزندانشان خانه دارند.
