گاهی موفقیت، فقط یک سرابِ بزرگ است؛ اگر جایی برای تقسیم کردنش با آن دستی که همیشه پناهت بوده، نداشته باشی.
ما بزرگ می‌شویم، قد می‌کشیم، به قله‌ها می‌رسیم… اما یک جایِ کار همیشه می‌لنگد. آنجایی که میانِ هیاهویِ دنیا، دلت می‌خواهد به همان کودکی برگردی؛ به لحظه‌ای که تمامِ خستگی‌هایت پشتِ یک نوازشِ مادرانه، دود می‌شد و می‌رفت.
هیچ جایزه‌ای در این دنیا، گرمایِ آن «دستِ مِهر» را ندارد.
آن تکیه‌گاهی که حتی در سکوت، به تو قدرتِ ادامه دادن می‌دهد.
اگر هنوز این پناهگاهِ امن را داری، همین الان این پست را برایش بفرست و فقط بنویس:
«بوسه بر دست‌هایت، تمامِ داراییِ من .» ❤️
.
