شبی که طلبکارها به درِ خانه آمدند، همهچیز تمام شد. فریادهای تهدیدآمیزشان در کوچه پیچید و آبرویِ چندینسالهی خانوادهمان را به حراج گذاشت. من، در اوجِ جنون و خماری، جلویِ چشمِ همسایهها که از پشتِ پنجرهها تماشا میکردند، با مادرم گلاویز شده بودم؛ تنها برای اینکه پولِ موادم را بدهد.
مادرم گریه میکرد و التماس میکرد که آبرویش را نبرم، اما من… من کور بودم. وقتی با فریاد، بیرحمانه او را کنار زدم تا از کیفش پول بردارم، ناگهان صدایش قطع شد. سکوتی سنگین و مرگبار خانه را گرفت. وقتی برگشتم، او را دیدم که دستش را به دیوار گرفته بود، صورتش از رنگ پریده بود و نفسش به شماره افتاده بود.
یک لحظه به من نگاه کرد؛ نه با خشم، نه با نفرین؛ فقط با دردی که از هزاران سیلی بر صورتم سنگینتر بود. سپس، مثل برگی خشکیده، روی زمین غلتید. صدایِ افتادنِ جسمِ بیجانش، آخرین صدایی بود که از «مادر» شنیدم. من آن شب نه فقط مادرم، بلکه تمامِ دنیایم را با دستهای خودم کشتم.
حالا خانه سردتر از همیشه است. همهچیز در آن شب، زیرِ آوارِ آن نگاهِ آخر دفن شد. حالا من ماندهام و یک خانهی خالی؛ جایی که دیگر نه مادری و نه پدری و نه پسری، هیچکس برایِ هیچکس کسی نبود… فقط سکوتی ماند و یک عمر حسرت که دیگر هیچوقت، هیچکجا جبران نمیشود.