نجار، روزها با چوب صندل و بلوط کلنجار رفت تا تختی بسازد که لایقِ شکوهِ پادشاه باشد. اما در میانِ تراشیدنِ چوبها، چیزی در درونش جوانه زد: «اگر من بر آن تکیه بزنم چه؟» این فقط کنجکاوی نبود؛ طمعِ چشیدنِ «بودن» در جایگاهی بود که دیگران برایش سر خم میکردند.
وقتی بر تخت نشست، سکوتِ قصر، سنگین و گیجکننده بود. هنوز گرمایِ تخت را حس نکرده بود که سایهای بزرگ بر سرش آوار شد. عقابی با چنگالهای تیز، گویی خشمِ آسمان را بر سرِ او خالی کرد. در آن لحظهیِ وحشت، نجار نه به نجات، بلکه به «آزادیِ عقاب» اندیشید. با خود گفت: «چقدر حقیر است این تخت، وقتی میتوان فراتر از همه چیز بود…» و در دم، کالبدِ انسان را به دست بادعقاب شدن، رهایی نبود؛ تبعید بود. او از بالا همه چیز را میدید، اما هیچچیز را «حس» نمیکرد. سرمایِ جانکاهِ قلهها، استخوانهایش را میلرزاند و تنهاییِ آسمان، قلبش را میفشرد. او فهمید که برتری، تنها فاصلهیِ زیاد است؛ فاصلهای که تو را از آغوشِ زمین دور میکند. وقتی تیرهایِ شکارچیِ ناشناسی به سویش روانه شد، وحشتِ مرگ، حسِ قدرتِ شکارچی را در او زنده کرد: «شکارچی بودن، یعنی تسلط بر بقا.»
او به کالبدِ شکارچی درآمد. روزها در بیشهها چرخید و هراسان از هر سایه، پیِ صید گشت. اما در میانِ این هیاهو، یک روز که در گوشهیِ تاریکِ جنگل بود، تنه درختی خشک، ناگهان زیرِ پایش لغزید و او را به سمتِ درهای تاریک برد. در آن لحظه، پیش از آنکه مرگ را در آغوش بگیرد، مردی با تیشهای در دست، او را با مهارتِ مردی با تیشهای در دست، او را با مهارتِ تمام از لبهیِ پرتگاه بیرون کشید.
شکارچی، نفسی به راحتی کشید و پرسید: «تو کیستی که چنین بر چوب تسلط داری؟»
مرد غریبه، با لبخندی که بویِ خاک و کار میداد، گفت: «من نجاری هستم که با چوبهای شکسته و رها شده، وسایلی میسازم که به زندگیِ مردم گرما میدهد. من به این چوبهای مرده، دوباره جان میبخشم.»
در آن لحظه، سکوتی عجیب بر جنگل حاکم شد. نجار، در چشمانِ مردِ غریبه، چیزی را دید که در هیچکدام از کالبدهایِ عقاب یا شکارچی ندیده بود: «رضایت.»تمام او به خود آمد. فهمید که تمامِ این سفر، فرار از خود بوده است. او تختِ پادشاهی نساخته بود تا به مقام برسد؛ او تیشهاش را رها کرده بود تا معنایش را گم کند. او به کالبدِ اصلیاش بازگشت؛ نه به عنوان یک پادشاه، نه به عنوانِ یک پرنده و نه یک شکارچی… بلکه به عنوانِ کسی که «خلق میکند» و با هر ضربهیِ تیشه، ریشههایِ عمیقِ وجودش را دوباره لمس میکند. نه ازس لبهبیرون کشید.