ما با ترس به دنیا میآییم، آن را یاد نمیگیریم.
اگر میخواهی بدانی ترسهای امروزت از کجا ریشه گرفتهاند، باید به عقب برگردی و آن شش ترسِ اولِ زندگیات را بشناسی:
۱. ترس از تولد: ورود به دنیایی پر از سر و صدا که اولین گریههایمان را رقم زد.
۲. ترس از دست دادن: همان لحظهای که بعد از وابستگی به مادر، ترسِ تأمین نشدنِ نیازهایمان را چشیدیم.
۳. ترس از خفگی: اولین مواجهه با مرگ، وقتی اولین لقمههای غذا در گلویمان گیر کرد.
۴. ترس از سوختن: تجربهی دردناکِ لمسِ اشیاء داغ که به ما هشدار داد دنیا میتواند آسیبزننده باشد.
۵. ترس از تاریکی: وقتی سایهها بزرگ شدند و ما را به «روشنی» وابسته کردند.
۶. ترس از ناامنی: دیدنِ دعوای پدر و مادر که حسِ تنهایی را در وجودمان کاشت.
حقیقت این است که این شش ترس هرگز از بین نمیروند، آنها فقط «لباس عوض میکنند».
ترس از تاریکیِ کودکی، در بزرگسالی میشود «ترس از آیندهی نامعلوم».
ترس از دعوای والدین، میشود «ترس از طلاق و طرد شدن».
مقابله با این ترسها، ارادهای فولادین میخواهد؛ اما اولین قدم این است که ریشهاش را در کودکی پیدا کنی.
کدامیک از این شش ترس هنوز در تو زنده است؟
(در کامنتها برایم بنویس…)