ویرگول
ورودثبت نام
arezoo parsi
arezoo parsiبشو آنچه هستی
arezoo parsi
arezoo parsi
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

باید رفت ....


باید رفت ...
باید رفت ...


گر مرد رهی میان خون باید رفت

وز پای فتاده سرنگون باید رفت

تو پای به راه در نه و هیچ مپرس

خود راه بگویدت که چون باید رفت

این روزها بیشتر از هر زمانی به راه فکر می­کنم به اینکه تا به اینجا باچی؟ با کی؟ چطور؟ اومدم، این راه، منو به اهدافم رسونده یا نه! صادقانه بگم بارها از زیر این کنکاش درونی در رفتم انگاری یه چیزی زیر پوست ام وز وز میکرد و نمیذاشت که با خودم صادق باشم یه چیزی از جنس ترس؛ ترس از فهمیدن یک واقعیت تلخ، که خیلی وقته جاری در زندگیم و دفن شده زیر خروارها بهانه؛ هر چند بازی زمانه منو رسوند به نقطه صفر و دیدم اونچیزایی که همه این سالها بطور آزاردهنده ای نادیده گرفته بودمشون و عجیبه این پارادوکس احساسی؛ وقتی که در عین شادی از فهمیدن موانعت، شرم داری از ترس های بی پایه ات، به تعویق انداختن های مکرر و شک و تردیدهای مضمحل کنندت در زمانیکه میدونی کار درست چیه ولی باز انجام نمیدی؛ وای که چه لحظه دردناکیه فهم همه اینها، مثل یک تلخی بی پایان مدام و مدام از تو سرت میگذره و انگار قرار نیست ازت عبور کنه انگار اومده که بابت تمام این سالهایی که ندیده انگاشتیشون تو ببلعن... هر چند از فاز خودسرزنشی گذشتم و وَر سالم ام گفت: خب حالا اینا میدونی، قرار براشون چیکار کنی؟راهکارت چیه؟ اینجا بود که شروع کردم بگشتن اینکه من از کِی و کجا راه کج رفتم که حالا اینقدر خسته و بی دستاوردم، شاید براتون عجیبه که بگم جایی از راه اشتباه نرفته بودم بلکه داستان وخیم تر از این بود. من اصلا تو راه خودم نبودم !! باورتون میشه؟ من در مسیر شدن ام نبودم حتی در مسیر داشتن هم نبودم! انگار اصلا این سالها نبودم! خدایا! من این مدت کجا بودم؟ وقتی به این عمق رسیدم، دیگه فرصتی نداشتم برای اینکه درنگ کنم و خودم مآخذه کنم پس با یک حساب سرانگشتی دیدم که حداقل 45 سال مفید در پیش رو دارم که میتونم بیام تو راه و از کنار خرابه های زندگیم عبور کنم و بقول نیچه بشم آنچه هستم؛ انگار باید رفت ....

۹
۳
arezoo parsi
arezoo parsi
بشو آنچه هستی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید