حیف که تمام فرصت های دنیا را به او تقدیم کردم اما در قدر نشناسی سابقهی بیکرانی داشت.
حیف که به هر سری که دست نوازش کشیدم قد کشید و فراموشمان کرد.
حیف و هزار حیف که هرگز دستمان نمک نداشت و تمام گلهایی که در باغ خودمان کاشتیم، مارهای در آستین بودند که سمی بودن آنها، بعد کار دستمان داد.
اما حالا تصمیم به معاشرتهای کم گرفتم به اعتمادهای با احتیاط به ضربههای اندک به آرامش مداوم به رفت و آمدهای کنترل شده، به لبخند زدن اما نزدیک نشدن به خود شفقتی بیشتر و خود دوستی فراوان به اهمیت دادن به سلامت جسم و روان خودم...
اما حالا احساس میکنم بیشتر عاقل شدم و دنیا دیدهتر و چند تا پیراهن بیشتر پاره کردم و حالا کمتر از خودم میگذرم از چیزهایی که قبلاً آزارم میداد اما فراتر از تحمل خودم صبر میکردم که مبادا دیگران برنجند مبادا قلبشان بشکند مبادا متوجه اشتباهای خود شوند مبادا مرا آدم خوب داستان نبینند اما حالا تمام این داستانهای رنجِ تمام نشده، تمام شد من تمامش کردم.
تو هم تمامش کن چون میشود آدم خوبی بود و خط قرمز داشت.
میشود آدم خوبی بود و اجازه جسارتِ کمتر به آدمها داد.
در باتلاق (مبادا ما را خوب) نبینند گیر نکنیم که بیرون آمدن از آن کمی زمانبر است.