
بچه که بودم خیلی از قفل کردن در میترسیدم و احساس خفگی میکردم به حدی که می نشستم و از خفگی و ترس گریه میکردم، تو رو خدا در رو قفل نکنید تو رو خدا در رو نبندین...
(اما)
بزرگ که شدم یاد گرفتم دیگه نترسم و با ترسم روبه رو بشم.
تو تاریکی در اتاق رو قفل کردم و نشستم و نترسیدم، رفتن و تنها موندم و در خونه رو قفل کردم و نترسیدم، درس خوندم و غذا درست کردم و آهنگ گوش دادم و نترسیدم...
و دیگه هیچوقت از قفل کردن در و درها ترس نداشتم و نترسیدم"!
و دیگه ِ بیشتر قفل کردن درها رو ترجیح میدم و حوصلهی هیچ در بازی رو ندارم"!
دری که قفل نداره، دری که امان و امنیت نداره
رو دوست ندارم ...
مثل درهای درون خودمون که باید ببندیم و از قفل کردنشون نباید بترسیم که مبادا تنها بمونیم"!
مثل مرزهای درون خودمون که باید ببندیم و دیگه به هیچکس اجازه ندیم که حالمونو خوب کنند یا بد"! الانم هر چه میخواهند پشت سرمون حرف بزنند، غیبت کنند، انرژی منفی بدند..."
دیگه ما، درها رو بستیم مُحکم
دیگه "در ما اثر نمی کنند"!
دیگه نه حالمونو خوب می کنند نه بد"!
باید درهای درون خودمون رو ببندیم...
درهای که با باز بودنشون، فکرها رو آنسو برده که انگار کاروانسراست...
هروقت خواستند بیایند مدتی بمانند و بعد با کلی سوال و ابهام ما رو تنها بذارند و برند...
درهای که جز اذیت و آزار چیزی از اونها نصیبمون نشد"!
.
(انگار )باید درها رو محکم بست"!
#آرزو_نصیری🍃
@Rozhaye_behtar