ایجبار

ایجبار

سربازی

ناکُن مار بورمه تی نازین جُوانَر خا نِنیش چُم نِدَر اندی تو را پَر

مادر برای جوانت گریه نکن و اینقدر کنار راه به چشم انتظاری ننشین

تو خا دانی یِرو هَنه تی قربان وی سر تن ساق و الله وی قُرَخبان

تو که می دانی یک روزی می آید قربانت شوم (جانش سالم باشد و خداوند نگهدارش)

بیکلی اندی اُسرو زوته هنه ؟ بُمه تی ناز بِداشت ، دِ مار نِخَنه

به من بگو اینقدر اشک بریزی آیا زودتر می آید، نازنینت که آمد دیگر آیا مادر نمی خواهد

خا دَسوِر مار جانِی این دِ چی نقشه ؟ ناش اَندی سَر کیتابَر ملّا نَسه

خب مادر جانم این چه رفتارهایی است ؟ اینقدر نزد آخوند برای استخاره نرو

وینی سر بسه راگ اَمه تو وَری خارِه کَمتَه ستم پِر اگ تو بَلی

می بینی باران شدید ایستاد اما چشمان تو هنوز می بارد ؟ پدر کمتر زجر می بیند اگر تو اجازه بدهی و کمتر گریه کنی

توسا دامن مِنَه تی نالَه دانه تی فریات ای سرت میلجَر اذانه

درخت توسکا در دل جنگل از ناله های تو با خبر است و فریادهایت هر صبح برای کبک ها و گنجشک ها هر صبح همانند اذان است

ای گردِ کرک طلا هر رو نِمَشتَر بِرَر ایجبار دَره دانِن که نَسَّر

در اطراف ما مرغ و خروس ها هم هر روز غروب می دانند که برادر من سربازیست

مُ تی مارِم نَزِن ایتَه گَبایَ نزن هِنچی سُخان سَرتَه خدایَ

من مادر توام فرزندم این حرف ها را به من نزن ، بالاتر از این حرف های نیش دار تو خداوند است

نِدِری وَگ وچه می جانِ قربان نُدانی مارِ دردِ اَی پسرجان

قربانت شوم پسرم، فرزند نداری به همین سبب درد مادر را نمی دانی

عارف جوربنیان