
به خودم میگم که؛
شاید تو از پای میز بلند شده باشی،
شاید تو تلوزیون رو خاموش کرده باشی،
شاید تو چتر بالای سرت گرفته باشی،
شاید چشمهات رو بسته باشی،
شاید پنجرههارو روزنامه گرفته باشی،
شاید موبایلت رو خاموش کرده باشی،
اما اون طرف چترت هنوز بارون میباره، پشت چشمهای بستهات هنوزم به تعداد کشته شدهها اضافه میشه، اونطرف پنجرههای بستهی اتاقت هنوزم باد به بیرحمانهترین شکل ممکن میوَزه و تنها حقیقت ثابتی که وجود داره اینهست که زندگی همچنان ادامه داره و روزها میگذرن و دقایق تلف میشن و براشون ذرهای اهمیت نداره که تو از پای میز زندگی بلند شدی و غذات رو نصفه گذاشتی، تا به بهونهها پناه ببری، که با خودت تکراری کنی "شرایط اضطراری"
،
اگر منتظر فرصتی برای زندگی کردن هستی باید بگم که جز «همین حالا» زمانی برای تجربهاش نداری، نه تو گذشته، نه آینده!