
در زندگی روزهایی هست که انگار تب کردهای، شبیه بمب ساعتیای میشوی در خیابانها و کافهها بمب ساعتیای که هر لحظه ممکن است از عمق وجودش انفجاری روی دهد و آوار بسازد روی سرت.
آدمی گاهی روی دست خودش باد میکند، نمیداند سرش را باید دقیقا به کدام دیوار بکوبد تا آرام بگیرد، نمیداند بالای کدام پل باید اصوات زائد مغزش را به دور بریزد (و فریاد بکشد).
در زندگی روزهایی هست که بی قراری، در پی غمانگیزترین موسیقی دنیا میگردی اما انگار بذر پوچی پاشیدهاند به تک به تک قافیهها، روزهایی که دنبال کنج خلوقی میگردی تا زانوی غمت را آسودهتر در آغوش بگیری.
در زندگی روزهایی هست که انگار در دلت رخت میشویند، انگار دیرت شده و هرگز قرار نیست این چراغ لعنتی سبز شود.
آدمی گاهی پرمیشود از انبوه کلمات و جلمات برای نگفتن، واژگانی که هرچقدر هم سوهانشان میکشد بازهم در قالب هیچ گفتوگویی نمیگنجد.