تنهایی فرصت فلش-بک زدن به آدم میده و سرعت حضم اطلاعات رو پایین میآره. چون توای و خودت و در لحظه اتفاق جدیدی ذهنت رو مشغول نمیکنه، پس تا ابد وقت داری که ویدیو-چک کنی و کلمههای -گفته یا شنیده شده رو-هزاران بار شمرده شمرده زمزمه کنی و از بعضی هاشون شرم زده بشی و با بعضیهاشون لبخند به لب بیاری.
پس اینطوری میشه که سرعت حضم اطلاعات برات پایین میاد چون ذهنت دوست داره غرق بشه در کوچکترین و جزئیترین اتفاقات روزمره و باید ساعتها به هرکدومشون جداگونه فکر کنه تا راضی بشه. اینجاست که دیگه بودن توی جمع مثل کوه کندن میشه براتون چونکه در لحظه حجم دیتای زیادی رو دریافت میکنید و فرصت کافی برای حضمشون مثل وقتی که تنها هستید ندارید و پس دووم آوردن براتون سخت میشه و همش سعی میکنین به غار خودتون برگردید تا اتفاقات رو مرور کنید.
