اواخر دیماه سال 1398 ، خبری در بسیاری از خبرگزاری و بولتنهای خبری مبنی بر شیوع یک نوع ویروس از سوپ خفاش در ووهان چین توجه جهان را به مشرق زمین جلب کرد.
بعد از ویدئو تایم تایملپس ساخت بیمارستان 1000 تختخوابه در 10 روز ترند شد و در اینستاگرام،توئیتر،یوتیوب و گروههای تلگرامی و واتساپی ترند شد.
در ایران اما از اوایل بهمن ماه برخی از افراد تصمیم گرفتند دست ندهند و با مشت باهم ارتباط برقرار کنند. این رویه طی شد تا اوایل اسفند که اعلام شدکرونا وارد ایران شده است. باشگاهها،مساجد،بازارها و بسیاری دیگر از مراکز تجمع افراد تعطیل شدند یا بصورت اینترنتی بکار خود ادامه دادند. ماسک و محلول ضدعفونی کمیاب و بلکه نایاب شد و داروخانهها روی شیشهها و پیشخوان خود نوشتند ماسک نداریم ... تصویر غمانگیزی بود چرا که برخی با هزاران امید برای خرید ماسک به داروخانهها میرفتند اما با این تصویر مواجه میشدند که نداریم. آنهایی هم که داشتند به گرانترین قیمت ممکن به دیگران فروختند. روزهای بسیار سختی بود اما به هر شکلی که بود گذشتند. در دوران قرنطینه چالشها و هشتگها بسیار زیاد شدند ،از چالشهای آمادگی جسمانی گرفته تا هشتگ های من ماسک میزنم و ما کرونا را شکست خواهیم داد.در همین حین ویدئو رقص کادر زحمتکش درمان هم در شبکههای اجتماعی وایرال شد. خریدهای شب عید جای خود را به نشستن در خانه و سفارش آنلاین داده بود. از آن فضای پر از شور و حرارت و رنگ خیابانها و بازارها پیش از عید نه تنها خبری نبود بلکه جای خودشان را به خیابانها و بازارهای خلوت برای بقای حیات داده بودند. فرصت قرنطینه پیش از عید باعث شد در چینش وسایل منزل تغییراتی را به وجود آوریم،چندین مهارت خانهداری را تا حد قابل قبولی مثل آشپزی ، تمیزکزدن وسایل،بسته بندی موادغذایی و از همه مهمتر شستن و ضدعفونی کردن موادغذایی یا وسایلی که از بیرون به داخل منازل میآمدند را به لطف حضور مادر یا با ابزارها و برنامههایی مثل yummly یا chidaneh فرا بگیرم.
در همین حین هم نگاهی به آلبومهای عکس انداختیم ،کمی غمگین شدیم وبا بامزهها کلی خندیدیم و تعدادی از آنها را در اینستاگرام استوری کردیم و به این فکر فرو رفتیم که توئیتر با این همه سر و صدا چرا قابلیت استوری ندارد.(الان این قابلیت برای توئیتر فراهم شده)
در روزهای منتهی به عید برای مطالعه به جای خرید کتاب سراغ فیدیبو و طاقچه رفتم و یا اگر نسخه صوتی داشتند به مانند پادکست آنها را گوش دادم . زمانی هم که حال دلم خوب نبود به سراغ برخی یاران کمکی رفتم ، یکی از این یاران کمکی هدفونها بودند ، این را هم باید گفت شاید شنیدن ناگزیر باشد اما برای گوش دادن حق انتخاب با ماست. پادکست و یا موسیقی مورد علاقه خودم را گوش میدادم و با یک لیوان چای یا قهوه به آیندهای که نمیدانستم چگونه خواهد بود فکر میکردم و امیدوار به روزهای بهتر بودم چرا که باید به این نکته اشاره کرد اگر امید از میان رود زمان فقط یک مجازات است.
بهار99
نوروز 99 فرصت خوبی بود برای تفکر کردن ،تفکر به گذشته،اینکه کجا بودیم،الان در چه جایگاهی هستیم و در آینده کجا خواهیم رفت. اولین روز از فروردین زیاد برایم غریب نبود چون لااقل به لطف کنکور فضای روزهای عید امسال را میشناختم اما دلتنگ عزیزان ،دوستان و آشنایانمان بودم. با تماس صوتی یا تصویری واتساپ و تلگرام عید را به آشنایان و دوستان تبریک گفتم و فرقی هم نمیکرد در شهر خودمان بودند یا در شهری دیگر یا حتی در کشوری دیگر. بعد از تماسها با خودم دوباره مشغول فکر کردن شدن و به ذهنم رسید بهار امسال توفیر داشت،در خانهها بسته بودند،بوی شکوفههای بهار و سبزی درختان از پشت پنجرهها پیدا بود اما صدای آوازی از هیچ خانهای به گوش نمیرسید.
روز طبیعت در طبیعت منزل سپری شد و آماده روزهای بعد از تعطیلات بودیم. کلاسهای حضوری دانشگاه جای خود را کلاس مجازی در فضای اسکایروم داده بود. تجربهای جدید و جالب ،کمی بیشتر خوابیدم،صبحها صبحانه را پشت لپتاپ یا آیپد میل کردم و بعضی مواقع در حین تدریس استاد کلاس را رها میکردم و یک لیوان چای هم میریختم ضمن اینکه با دوستان دیگر موقع حضور و غیاب اساتید دوستان خوشخواب را با تماس صوتی و تصویری واتساپ مورد عنایت قرار میدادیم.
تابستان99
بعد از اتمام امتحانات دانشگاه دل را به دریا زدم و پیش از پایان یافتن مهلت کاردکس آموزشگاه رانندگی برای اخد گواهینامه اقدام کردم. علاوه بر اینکه تعدادی نمونه سوال از یکی از دوستانم در واتساپ دریافت کردم،دو بار هم کتاب را خواندم و در امتحان تئوری در همان بار اول پذیرفته شدم. برای امتحان عملی به سراغ یکی از مربیان مجرب آموزشگاه رفتم و دو جلسه هم تمرین کردم تا برای امتحان عملی آماده شوم. علاوه بر اینها تعدادی فیلم آموزشی را هم در سایت آپارات و یوتیوب مشاهده کردم ،ضمن اینکه ایرادات خودم را هم که مربی به من گوشزد میکرد در کنار نکات فیلمها یادداشت میکردم. بار اول در امتحان عملی یا همان شهر مردود شدم ،دوباره و با تلاش بیشتر دو جلسه دیگر با مربی آموزشگاه تمرین کردم و خشوبختانه بار دوم پذیرفته شدم. علاوه بر اینها در این فصل اشتراک soundcloud راه هم به مدت یک ماه خریداری کردم و تجربه جالب و بدون محدودیتی از شنیدن موسیقی بدست آوردم.
پائیز99
کلاس های مجازی دانشگاه در فضای جدید دوباره شروع شدند اما اینبار مشکلات زیادی داشتند و چندین کلاس در دو یا سه هفته اول بطور کلی لغو شدند اما خب با تلاش دانشگاه و اضافه کردن سرورها ،مشکلات تا حد زیادی برطرف شد. مهرماه به نیمه رسیده بود،در اینستاگرام پست جدید صفحه ماهنامه اندیشه پویا را دیدم و سریعا شماره 69 را خریداری کردم ،شماره ای که مربوط بود به زادروز خسرو آواز موسیقی ایران،دو روز بعد اما پس از اتمام مرتب کردن وسایل اتاقم زمانیکه مشغول استراحت بودم چشمانم را بستم و حدود 30 دقیقه خوابم برد. بیدار که شدم اولین نوتیفیکیشن گوشیام این بود" محمدرضا شجریان درگذشت". در ابتدا تصور کردم این خبر هم مثل خبرهای چند روز قبل شایعه است ولی ای کاش شایعه بود،همایون شجریان در پست آخرش در اینستاگرام نوشته بود "خاک پای مردم ایران به دیدار معشوق رفت". چقدر تلخ،تا آخر آن شب از هدفونهایم کمک گرفتم و بارون،گلچهره مپرس،سرخوشان مست و.... را شنیدم و اشک ریختم.
آبان ماه عجیبی بود اخبار و بولتنهای خبری حاکی از خودنمایی کرونا در جهان بود. در ایران به سرعت این ویروس در حال گسترش یافتن بود و من تصیم گرفتم اخبار را فقط در حوزه هنر پیگیری کنم ، اما آنجا هم تلخ بود ، چراکه صدای جادویی چنگیز جلیلوند خاموش شد و بازی بیبدیل پرویز پورحسینی هم تمام شد. هر دو رفتند. یکسال از گرانی بنزین و حوادث غمتنگیز بعد از آن گذشت و البته یاد دوران بدون اینترنت آن روزها افتادم که دو کتاب قطور را تمام کردم و پادکستهایی که روی گوشیام دانلود کرده بودم را چندین بار گوش میدادم.
در آذر ماه با افزایش تعداد مبتلایان بار دیگر محدودیتها زیاد شد، گروههای شغلی 2، 3 و 4 تعطیل شدند و البته محدودیت رفت و آمد هم اضافه شد که از ساعت 21 تا 4 بامداد حق رفت و آمد با خودرو وجود نخواهد داشتو دوباره دو هفته خانهنشینی کمی سخت به نظر میرسید اما به این شرایط عادت کردهام. دو اتفاق اما در این ماه جهان فوتبال را در شوک فرو برد یکی درگذشت دیهگو مارادونا و دیگری درگذشت پائولو روسی. گاهی اوقات به پدرم و هم سن و سالهایش حسودی میشود که در دوران چه فوتبالیستهایی میزیستند و بازیهایشان را تماشا میکردند یا دست کم با کارتهایشان بازی میکردند و پوسترشان را بر دیوار میچسباندند.
یلدای امسال باه هر سال فرق میکرد،البته فضای آن عینا شبیه روز اول سال بود. دوباره از گوشی برای تبریک این روز خجسته کمک گرفتم،فال حافظ را با نیت سلامتی همه جهان گرفتم و خواندم که خوشبختانه مثبت بود،اهل دیدن تلویزیون نیستم اما خوشحال بودم که دوباره رادیو7 شبکه آموزش بازگشته و مجبور نیستم در یوتیوب بدنبال نسخههای قدیمی باشم.
زمستان99 (دیماه)
حال دوباره دی ماه است. یکسال از خبر شماره یک جهان در ووهان میگذرد و کرونا هنوز از بین نرفته است. هر روز خبر تزریق واکسن را در اخبار میشنویم و امیدوار به بهبودی کامل در تمام دنیا هستیم. در این آخرین مطالب یاد چند چیز افتادم ،سالها قبل پیشبینی شده بود در سال2000 جهان به پایان میرسد که این اتفاق رخ نداد،بعدها پیشبینی شد این اتفاق در سال 2012 رخ میدهد که باز هم نشد ، اینبار اما هیچ پیشبینیای صورت نگرفت اما اتفاقاتی رخ داد که انگار نشانههایی از پایان جهان بودند چرا که تعداد زیادی از افراد در این سال از بین رفتند.
کلام آخر: کرونا به ما یادآوری کرد زندگی کوتاه است. باید اتفاقات و دلخوشیهای کوچک و ساده را هم دو دستی چسبید و دوستشان داشت چون ممکن است تا مدتها نتوان یک بستنی خوردن ساده،بوسه بر دستان مادر یا پیشانی پدر،درس خواندن در مدرسه یا دانشگاه و دورهمی های خانوادگی تبدیل به حسرتهایی شوند که نه با گوشی،نه با ایپد،نه با لپتاپ و نه با هیچ وسیله پیشرفته الکترونیکی دیگری قابل جبران نیستند.
پایان سال 2020 میلادی-#روایتگرباش