آهن و گیلاس

این مثل آن یکی نیست. مزه خوبی دارد، هر چند به نظر می‌رسد مزه‌اش به خاطر گرما تغییر کرده است اما هنوز خوشمزه است. رو به دوستش کرد و پرسید نظر تو چیست؟ دوست داری؟

او جای دیگری بود، در جیب دنبال چیزی می‌گشت و سر در گم بود. مزه و بوی آهن دهانش را پر کرده بود. همیشه از این مزه متنفر بود، از هر کسی که چنین بویی می‌داد بدش می‌آمد.

صدایی او را به خود آورد. حالت خوب است؟ صدای‌ام را می‌شنوی؟

بله، خوبم. هر وقت مزه آهن در دهانم می‌چرخد و بوی‌اش به دماغم می‌خورد حالم کمی بد می‌شود. تو می‌دانی چرا بوی آهن می‌دهد؟

نمی‌دانم، اما هرچه هست بد نیست. حداقل این یکی از بقیه بهتر است.

دوباره در افکارش فرو رفت. دوست نداشت اینجا باشد، بوی آهن دیوانه‌اش می‌کرد. دلش می‌خواست در باغی پر از درختان زیبا و گل‌های رنگارنگ زندگی می‌کرد. از پدرش راجع‌به باغ زیاد شنیده بود. باغی پر از برگ‌های سبز رنگ و زیبا و چمن‌های مخملی‌ای که بوی زندگی می‌دادند. جایی که شبنم‌ها روی برگ‌ها و گل‌برگ می‌رقصیدند و زیر نور خورشید نمایش خیره‌کننده‌ای از نور و بازتاب اجرا می‌کردند. دلش می‌خواست چند سال از عمرش کم شود ولی یک روز زندگی در باغ را تجربه کند. دوست داشت آن باغی را ببیند که پدرش برایش تعریف کرده بود. دوست داشت برای یک بار هم که شده است گیلاس‌ها را مزه مزه و زندگی در رؤیا را تجربه کند. دوست داشت برای یک روز هم که شده است از این قبرستان و مرده‌ها و گورها فاصله بگیرد. دوست داشت کرمی باشد در باغی که به او مجال پروانه‌شدن می‌دهد.