سه‌چشم!

ترس.

ترس.ترس.

ترس.ترس.ترس.

ترس چیزی بود که با آن زندگی می‌کرد. نمی‌توانست زمانی را به خاطر بیاورد که ترس وجود نداشته است. همیشه چشم‌ها به او خیره می‌شدند و سر جایش میخکوب می‌شد. دلش می‌خواست هرچه در توان داشت در پاهایش جمع کند و تا آنجا که می‌تواند بدود. بدود و فرار کند شاید که این ترس لعنتی جایی دیگر دست از سرش بر می‌داشت.

دردی در سرش پیچید، انگار که تیری در چشمش فرو کرده باشند. آخ، انگار کسی با میله فلزی استخوان‌هایش را می‌تراشید. تمام تنش می‌سوخت، نمی‌توانست تشخیص دهد که این درد از کجاست. می‌ترسید، حتی می‌ترسید که چشم‌هایش را باز کند.

درد امانش را برید بود اما می‌دانست با باز کردن چشمانش درد بیشتری به سراغش خواهد آمد. هنوز، آخرین باری را که چشم گشوده بود به خاطر داشت اما هر چه فکر می‌کرد یادش نمی‌آمد دلیل آن ترس کشنده چه بود.

درد تا نوک انگشتانش رسیده بود. انگار کنترل پاهایش را از دست داده بود. می‌خواست دست در جیب کتش کند و قرص مسکن بخورد ولی، درد نمی‌گذاشت. عجیب بود تا امروز، چنین حسی را تجربه نکرده بود. درد ترسیدن، متفاوت بود. این درد می‌سوزاند، گویی همه وجودش را در آتش می‌افکند و ذوبش می‌کرد.

باید دلیل این درد بی‌امان را پیدا می‌کرد شاید می‌توانست دست در جیبش کند و درمانی برایش بیابد.

بلاخره با خود کنار آمد، این درد زورش بیشتر از آن ترس بود. باید چشمانش را باز می‌کرد.

آرام و با احتیاط به چشمانش فشار آورد تا باز شوند. چشم راستش باز نمی‌شد؛ هر کار کرد هیچ اتفاقی نیفتاد.

چشم چپش تار بود، کمی طول کشید تا بیناییش برگردد.

دشتی بزرگ که انگار ذرت در آن می‌کاشتند دامنه دیدش را محاصره کرده بود و کلاغ‌هایی بالای سرش می‌چرخیدند. نگاهی به دست‌هایش انداخت. فهمید که دست‌ها خیالی بیش نبودند و هیچ‌گاه نمی‌توانست آن‌ها را در جیب کت نخ‌نمایش ببرد و مسکن‌ها را پیدا کند.

کلاغی بالای سرش آمد، یادش آمد آن چشم‌های ترسناک چه بودند. پایی وجود نداشت که کمک حالش باشد و در مقابل این ترس به فرارش کمک کند.

چشم چپش هم برای همیشه بسته شد و از آن روز به بعد ترس نبود.

‌ ‌ ‌