هفته ها پشت سر هم میگذره و هر روز بیشتر می فهمم که مرده ام! آخرین بار که زنده بودم موسیقی گوش میکردم و نقاشی میکشیدم و رویا می بافتم. بعد از ظهر بود و هوا افتابی. زل زده بودم به شماره خانه های روبرویی. رویاهای اشتباهم من را کشت. رویاهایی که اصلا شبیه من نبود فقط زیبا بود! زیبا و لایک خور حداقل برای خودم. سالها از تحقق انها گذشته. اما اصلا به خوش آب و رنگی تصویرهای ذهنیم نیست. بیشتر تلخ و ملال آور هست. مطمئنم که برای من اشتباهی بوده اند و اصلا شاید دارم جای کس دیگری زندگی میکنم. کسی که خیلی بهتر می دانست چطور رنگ اش کن. این فکر یه درد عذاب وجدان هم به ماجرایم اضافه میکند. شاید هم فقط یک غرغروی بی لیاقت هستم که به جای اینکه کمر همت را ببندد و خوب زندگی کند نشسته و همه تمرکزش را روی ترس هایش گذاشته.
