این هفته، از دید اون شخصیت سختگیرم (که هنوز اسمی براش نگذاشتم) هفته خوبی بود که به هشتاد درصد کارهایی که داشتم رسیدم. این هفته خیلی درگیر گوش کردن به این بودم:
راستش به درد من که خیلی خورد و احتمالا بازم گوش میدم.
چند روز پیش همسرم قضیه بچه دار شدن رو خیلی جدی تر مطرح کرد و من هنوز خیلی خیلی می ترسم از این قضیه و فکر میکنم اصلا وقتش نیست اما از طرف دیگه ام خیلی حق باهاشه و از لحاظ اوضاع دورو برمون کاملا درست میگه اما از لحاظ اوضاع درون من اصلا درست نمیگه. به نظر من اوضاع درون من از همه چیز مهمتره ولی اگه هیچ وقت اون خوبی نشد که من انتظار دارم چی؟!
اوضاع کار فعلا خوبه اما خدا می دونه چه خوابی برامون به خصوص من دیدند و قراره توی کدوم استودیو بیافتم.
یه جورایی فکر میکنم پشن ام رو پیدا کردم اما نمی دونم چرا اینقدر پشنم همراه با وسواس هست. بعدا بیشتر در موردش میگم.