تا کی نشستن و خیال بدون زندگی واقعی؟! من همه عمرم فقط عالی بودن راخیالبافی کردم و اونقدر خیالش رو بزرگ کردم که از حد نرمال هم کمتر زندگی کردم.
هرچه به دست آوردم همه از سر "ترس" بود. هیچ وقت از روی "عشق" زندگی نکردم. هیچ وقت کاری رو نکردم چون عشقم میکشید که بکنم. همه پیشرفتم از ترس بود و برای همین هیچ وقت لذتش رو نبردم.
لازمه ی زندگی از روی عشق اینه که خودت باشی و خودت رو با همه خوبی ها و بدی هات قبول کنی و راحت باشی با شکست، با احتمال اتفاقات بد، با ریسک. با عشق نفس بکشی حتی با ریسک اینکه خیلی چیزها رو از دست بدی. چون اگه چیزی قرار هست با عاشقانه زندگی‌کردن تو از دست بره همون بهتر که بره چون تو اون رو با ترس جمع کردی و اون منبع تمام خستگی ها و زنده نبودن هاته. بگذار بره. یه بار بزای همیشه این غده ترسناک زندگیتو رها کن. خودت باش... خودت... بگذار خود خودت زندگی کنه... نفس بکشه و بخنده... با وجود همه ناکامل بودن هاش... با وجود همه گند زدن هاش... رهاش کن... رهاااا
