نمی فهمم چرا تا این اندازه در حق خودم بی رحمم. این همه تنفراز کجا میاید؟ امروز داشتم به بقیه بدی هایی که در حق خودم علاوه بر "سخت گیری" کرده ام فکر میکردم.
مثلا همین که همیشه خودم را در مقابل دیگران خراب کردم. حتی برای نزدیکترین کسانم. همیشه از خودم بد گفتم و روی عیب هام تاکید کردم و به خودم برچسب های بد زدم. واقعا چرا؟! اصلا نمیفهمم چرا اینقدر به دنبال خراب کردن تصویری که دیگران از من در ذهن دارند هستم و مهمتر از همه تصویری که خودم از خودم دارم. واقعا چرا؟! چرا هیچ وقت نتوونستم این اخلاقم را درست کنم؟
یک چیز را مطمئنم.اینکه اگر این روش را ادامه بدهم اخر سر خودم تنها زیر اوار این خود تخریبی ام له میشوم و انقدر تنها می مانم که هیچ کس حتی نیست دستم را بگیرد و از ان ته بیرون بیاوردم. له میشوم...له
