امروز دلم خواست بی دغدغه بنویسم، یاد روزهایی افتادم که وبلاگ می نوشتم که البته به دلیل پرفکشنیست بودنم هیچ وقت جدی ادامه داده نشد. یاد اینجا افتادم و اینکه چقدر مدت زیادیه که اینجا ننوشتم. یادمه وقتی ثبت نام میکردم تصمیم گرفتم که بیشتر بنویسم.
من همیشه نوشتن رو دوست داشتم. نوشتن همیشه بهتر از حرف زدن بود برای من. می توونم بگم نوشتن توی زندگیم من رو نجات داده. ولی همین نوشتن هم گاهی باعث میشه آدم بیش از حد توی سرش فقط زندگی کنه و همه لذت هاش فقط روی کاغذ باشه تا توی دنیای واقعی.
اومدم اینجا و نوشته هامو خووندم. گرچه همش پر از غر بود اما چقدر آخری رو دوست داشتم. آخری دقیقا حرفی بود که این چند روزه توی مغزم میگذشت.
این روزها فکر میکنم توی زندگیم کمی آروم گرفتم. کمی دست از اون من خیالیم برداشتم و دارم با خودم کنار میام با همینی که هستم. گرچه مدت زیادی نیست اما همینم خوبه. خیلی چیزها رو قبول کردم. نمی دونم شاید پیامدهای نزدیک شدن به سی سالگی باشه.
هنوزم با خیال تغییر دادن خیلی چیزها روزهامو شب میکنم. هنوزم گذر زمان ناراحتم میکنه. هنوزم ساعت ها به آدم ها و رفتارهاشون فکر میکنم. هنوزم گاهه از خودم متنفر میشم. هنوزم از کمبود وقت و بی کفایت بودن خودم شکایت میکنم. هنوزم دنبال یه روز رویایی برای شروعم. اما راستش دیگه خوب میدونم که اینها همش الکیه!
راستش برنامه خاصی برای اینجا ندارم. اما احتمالا بیشتر می نویسم. از چی؟ هنوز نمی دونم. شاید از یافته هام از زندگی. یافته هایی که دو ماه بعد بهشون نگاه میکنم و به نظرم همشون غلطن!
من جنگ های زیادی دارم توی زندگیم، نه جنگ های خارجی که از این لحاظ خیلی هم خوش شانس بودم بلکه بیشتر جنگ های درونی. گاهی به خودم افتخار میکنم که منم و خوب می دونم من بودن چقدر سخته.