واقعیت اینه که هممون دوس داریم پیشرفت کنیم. این دوس داشتن لزوما به معنای تلاش هم نیست، یعنی ممکنه رویای توسعه و پیشرفت رو داشته باشیم اما قدمی برای عملیاتی شدنش برنداریم. قرار نیست در این متن من در مورد راه‌های پیشرفت بنویسم، یا حتی رموز موفقیت رو بصورت موشکافانه بررسی کنم. از اونجایی که زیاد می‌بینم و می‌شنوم که اطرافیانم به‌فکر توسعه [توانایی‌های] شخصیشون هستن، گفتم شاید بهتر نظرات خودم رو به این صورت منتشر کنم.
خوب اولین کاری که از لحظه تصمیم‌گیری انجامش می‌دیم چیه؟ زنگ زدن به یه دوست کاربلد، خریدن یک کتاب کت و کلفت یا ثبت‌نام در کلاس آموزشی؟ فرقی نمی‌کنه کدوم یکی رو انتخاب کنیم، چرا که بیشتر اوقات فراموش می‌کنیم برنامه‌ریزی کنیم و از کجا بدونیم داریم طبق برنامه پیش می‌ریم. از اونجایی که چند سالی هست در دنیای استارتاپ‌ها دارم کار می‌کنم، باورم به اینه که متد لین (Lean) به‌صورت یک سبک زندگی می‌تونه به نفع هممون باشه. تو این متد که از ۳ عنصر «بساز»، «بسنج» و «یاد بگیر» تشکیل شده، یه فلسفه خوب مخفیه. متد لین به ما می‌گه که اگر برنامه‌ای داری، اگر مسیر رو ترسیم کردی، سنجش در مسیر رو هم باید در نظر بگیری. به عنوان مثال اگر به فکر یاد گرفتن زبان جدیدی هستی، در طی هر هفته باید بتونی پیشرفتت رو بسنجی (مِتر کنی) و هرجایی که دیدی اشکالی هست، برطرفش کنی.
کتمان نمی‌کنیم این رو که توسعه شخصی واقعا چیز خوبیه، دقیقا مثل آب. انقدر خوب و رویایی که بعضا زیاده‌روی می‌کنیم و تصمیم‌های خیلی بزرگ و نشدنی می‌گیریم. پاراسلوس، پزشک و کیمیاگر اتریشی یه جمله معروف داره که می‌گه: «همه‌چیز سم است و این فقط دوز (مقدار) آن است که تعیین کننده است.» پس با در نظر داشتن این تفاسیر، با آگاهی از ظرفیت‌هامون باید برنامه‌ریزی کنیم. نباشد روزی که ما نتونیم با لقمه‌های بزرگی که برداشتیم، دست‌و پنجه نرم کنیم. این روز، روز شکست پیشرفت فردی ما خواهد بود.
«همه‌چیز سم است و این فقط دوز (مقدار) آن است که تعیین کننده است.» -پاراسلوس (پزشک و کیمیاگر اتریشی)
شما برای توسعه شخصی‌تون چه برنامه‌هایی دارین؟ چه تجربه‌ای در یادگرفتن‌های جدید برای شما بوده؟
خوشحال می‌شم نظراتتون رو در این مورد بدونم
