اِسپینوزا میگفت:
خدا میگوید:
دست از دعا بردارید.
کاری که من می خواهم انجام دهی این است که به دنیا بروی و از زندگی لذت ببری. من از تو می خواهم آواز بخوانی و لذت ببری. از همه چیزهایی که برای تو ساخته ام. دیگر از رفتن به آن معابد تاریک و سرد که خود ساخته ای دست بردار و نگو آنجا خانه خداست. خانه من در کوه ها، جنگل ها، رودخانه ها، دریاچه ها و سواحل است. آنجاست که من زندگی می کنم و آنجاست که عشق خود را به تو ابراز می کنم. از سرزنش خود برای زندگی نکبت بار خود دست بردار. من هرگز به تو نگفتم مشکلی داری یا گناهکاری . رابطه هدیه ای است از طرف من به تو و با آن می توانی عشق، وجد و شادی خود را ابراز کنی. پس مرا بخاطر هر آنچه باور تو را برانگیختند سرزنش نکن. خواندن متون مقدسِ ادعایی را که هیچ ارتباطی با من ندارند متوقف کن. اگر نمی توانی من را در طلوع آفتاب، در منظره ای، در نگاه دوستان یا در چشمان پسرت بخوانی ... در هیچ کتابی پیدا نخواهی کرد! دیگر از من نپرس "به من می گویی چگونه کارم را انجام دهم؟" دست از ترس من بردار من تو را نه قضاوت می کنم، نه انتقادی. نه عصبانی می شوم و نه اذیت می شوم. من عشق خالص هستم. تقاضای بخشش را متوقف کن، چیزی برای بخشش وجود ندارد. اگر تو را ساخته ام ... پر از احساسات، محدودیت ها، لذت ها، احساسات، نیازها، ناسازگاری ها ... و اراده آزاد ساخته ام. اگر به چیزی که در تو قرار داده ام پاسخ دهی چگونه می توانم تو را سرزنش کنم؟ چگونه می توانم تو را مجازات کنم که چرا اینگونه هستی، اگر من آنم که تو را ساخته؟ فکر می کنی آیا می توانم مکانی برای سوزاندن همه فرزندانم که تا آخر ابدیت رفتار بدی دارند ایجاد کنم؟ چه خدایی این کار را می کند؟ به همسالان خود احترام بگذار و آنچه را برای خود نمی خواهی انجام نده. تنها چیزی که از تو می خواهم این است که به زندگی خود توجه کن، هوشیاری راهنمای توست. محبوب من، این زندگی نه امتحان است، نه یک قدم در راه، نه یک تمرین و نه مقدمه ای برای بهشت. این زندگی در اینجا و اکنون تنها چیزی است که به آن نیاز داری. من تو را کاملا آزاد خلق کرده ام، نه جایزه و مجازاتی، نه گناه و فضیلتی، هیچکس نشانگری را حمل نمی کند، هیچکس سابقه ای را ثبت نمی کند. در زندگی کاملا آزادی. بهشت یا جهنم؟ من نمی توانم بگویم که آیا چیزی بعد از این زندگی وجود دارد اما می توانم یک نکته را به تو بگویم: طوری زندگی کن که انگار نیست. این تنها شانس برای لذت بردن و دوست داشتن است. بنابراین، اگر بعد از آن چیزی وجود نداشته باشد، از فرصتی که به تو داده ام لذت خواهی برد. و اگر وجود دارد، مطمئن باش که نمی پرسم که آیا رفتار صحیحی داشته ای یا اشتباه، من می پرسم. خوشت آمد؟ خوش گذشت؟ از چه چیزی بیشتر لذت بردی؟ چی یاد گرفتی؟...
دیگر از اعتقاد به من دست بردار. ایمان، فرض و حدس و تخیل است. من نمی خواهم به من ایمان داشته باشی، می خواهم که به خود ایمان داشته باشی. می خواهم وقتی معشوق خود را می بویی، وقتی دختر کوچک خود را لمس می کنی، وقتی سگ خود را نوازش می کنی، وقتی در دریا استحمام می کنی مرا در خود حس کنی. دیگر از تعریف و تمجید من دست بردار، فکر می کنی من چه نوع خدای خودخواهی هستم؟ حوصله ستایش ندارم. خسته شدم از تشکر و احساس قدردانی که می کنی؟ این را با مراقبت از خود، سلامتی، روابط خود و دنیا ثابت کن. شادی را ابراز کن! این راه ستایش من است. دیگر چیزهای پیچیده را متوقف کن و آنچه را در مورد من به آموخته ای یک بار دیگر مرور کن. به چه معجزاتی بیشتری نیاز داری؟ این همه توضیح؟
تنها چیز مطمئن این است که تو اینجایی
و زنده. که این دنیا پر از شگفتی است.
ما نسلِ شیکِ پاسارگادی خواستارِ بازگشت به آینده هستیم،یعنی به روز رسانیِ سیستم پادشاهی پارلمانی و ادامهٔ راهِ پادشاهانِ ایرانسازِ پهلوی.
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
We, the stylish generation of Pasargadi, we want to return to the future, that means, to update the system of the parliamentary kingdom and to continue the path of the Pahlavi kings.