
خشم،انتقام،اساطیر یونان قطعا اگر با دیدن این کلمات یاد کریتوس و خدای جنگ افتادید اشتباه نکرده اید!
خشم سنگ بنای اصلی شخصیت کریتوس است چیزی که به نحوی نیروی محرکه اوست چه زمانی که اسپارتانی عادی بود، چه زمانی که متعهد به آرس شد و حتی زمانی که در صدد انتقام از تمام خدایان و تایتانها تمام آنان را از دم تیغ شمشیرهایش گذراند در تمام زندگی او خشم عامل محرکی بوده است که کریتوس را رو به جلو حرکت میدهد. ممکن است این سوال برایتان ایجاده شده باشد که این حجم از خشم از کجا میآید؟
طبق گفته روانشناسان ریشه رفتارهای بد انسان در کودکی سرچشمه دارد پس باید به کودکی کریتوس برویم در جاییکه او همیشه در جست و جوی یک پدر بود اما هیچگاه او را در کنار خود نیافت و به همین دلیل نیز همیشه او و خانوادهاش مورد توهین واقع میشدند و او کاری جز انبار کردن خشمش در درون خود نمیتوانست انجام دهد، همین نیز عاملی شد که خشم انبار شده درون کریتوس به نیروی محرکه او تبدیل شود تا تلاش کند و بالاخره به سربازان اسپارتان پیوست و با دلاوری به سرعت پیشرفت کرد. او همیشه با قدرت طلبی به ما می فهماند که دیگر از آن کودک ضعیف خبری نیست که هرکس بتواند به او توهین کند.

قدرت طلبی، خشم و درعین حال سادگی شخصیت کریتوس باعث میشود که بارها توسط خدایان و تایتانهایی همچون آرس، زئوس و گایا مورد سو استفاده قرار گیرد شاید به نظرتان او شخصیتی تک بعدی باشد که با خصوصیات اخلاقی خود تنها به دنبال رسیدن به انتقام است اما باید بگویم در اشتباهید!
او همیشه در درون خود با عذاب کارهای گذشتهاش مخصوصا کشتن همسر و دخترش در حال جنگ است و هرگز نتوانست با این حقیقت کنار بیاید که او بازیچه خدایان است و هرکاری که می کند عده زیادی از افراد را به کام مرگ میکشاند از برادر و خانوادهاش تا تمام سربازان اسپارت و در انتها پدرش را.
ما با اهداف کریتوس همراه میشویم زیرا تلاش بیش از حد او را میبینیم،او برای تمام اهداف خورد و درشتش نهایت تلاشش را به کار میگیرد و هیچگاه نا امید و تسلیم نمیشود. او بارها به دنیای زیرین تبعید میشود، بارها مرگ را در آغوش می کشد، بارها قدرت های خود را از دست میدهد اما هیچگاه تسلیم نمیشود شاید در اینجا بتوانیم بگوییم او اراده بی حد و حصری دارد که این نیز ریشه در ترس او دارد. آری شاید در وهله اول به نظر تمسخرآمیز باشد اما کریتوس دائما در حال به دوش کشیدن ترس است؛ او میترسد که مبادا تا ابد باید عذاب کشتن همسر و دخترش را به دوش بکشد یا اینکه میترسد از اینکه مبادا بازهم آن کودکی شود که مورد تحقیر و توهین قرار گرفته است به همین دلیل او بی رحمانه به جلو حرکت میکند و هیچگاه تسلیم نمیشود.
همانگونه که در ابتدا گفتیم کریتوس ویژگیهای شخصیتی مانند خشم و قدرت طلبی را دارا میباشد حال باید سادگی بیش از حد را نیز به آن اضافه کنیم، سادگی که تحت تاثیر خشم بی حد و حصرش جلوه بیشتری یافته و به حدی رسیده که کریتوس حتی نمیتواند عواقب تصمیمات ساده خود را ببینید. در کنار این خصوصیات بارز باید بگوییم که کریتوس فردی به شدت افراطی است، او هیچ میانهرویی ندارد و در چشم او افراد به دو دسته دوست و دشمن تبدیل میشوند.
از آنجایی که انسان ذاتا به خلق کردن و قهرمان بودن علاقه دارد اکثرا در بازیهای ویدیویی به دنبال شخصیتهایی میگردیم که داستان بازی را میسازند که باید بگوییم کریتوس نیز از این منظر جدا نیست ما با او حوادث بزرگی را رقم میزنیم افراد، غولها، خدایان و گاها تایتانها را به قتل میرسانیم، در عین فریب خوردنهای متعدد هرگز نمیگذاریم فردی ارادهمان را تصاحب کند و در این مسیر پر حادثه فقط در حال انتقام جویی و تخلیه خشم خود خواهیم بود؛ ما متصور میشویم که تمام رویدادهای بازی را خودمان به همراه کریتوس رقم میزنیم و همیشه طبق خواسته خودمان پیش میرویم و هیچ محدودیتی نداریم اما در تمام این مراحل به خاطر اعمال گذشته خودمان همیشه بار گناهی را به دوش میکشیم و در کنار جنگ درونی با دین رنگ پوستمان یادمان میآید که چه عمل فجیعی را مرتکب شدهایم و چه عذابی را به دوش میکشیم و باید اضافه کنم که همین حس گناه است که کریتوس را برای ما به وجه انسانیش پیوند میزند.

اما چیزی که بیشتر باعث می شود که ما با شخصیت های ویدئوگیم همچون کریتوس همزادپنداری کنیم ناخودآگاه ماست،ناخودآگاهی که ما را به سمت اعمال شیطانی می کشاند اما ما در انسانیت خود از آن شرم می کنیم اما درحقیقت وقتی درغالب شخصیت کریتوس قرار می گیریم خودمان نیز پر از خشم و نفرت می شویم و هیچ چیز بهتر از قتل عام خدایان آن هم به فجیع ترین شکل ممکن نمی تواند ما را تسلا ببخشد.
در پایان هدف از این همزادپنداری برای ما و توقعمان برای پایان کریتوس چیست؟
همانطور که پیشتر گفتیم وقتی در غالب کریتوس قرار میگیریم ناخودآگاه شیطانی خود را آزاد میکنیم و با هر کشت و کشتاری مقداری به آرامش روانی میرسیم و حس رضایت میکنیم و مهمترین هدفمان نیز این است که کریتوس را به آرامش برسانیم.
از ابتدا هر چقدر که در عمق داستانی کریتوس پیش میرویم بیشتر دلیل خشمهای او را درک میکنیم و حتی در جاییکه به مقابله با زئوس میپردازیم عمیقا دلمان میخواهد که کریتوس را به آرامش برسانیم و به همین دلیل نیز بیش از پیش با شخصیت کریتوس همزادپنداری میکنیم و هنگامی که زئوس را میکشیم عمیقا حس رضایت میکنیم و متصور میشویم کریتوس به آرامش رسیده است اما هنگامی که در صحنه پایانی میبینیم کریتوس خود را به پایین پرت کرده است مغزمان گریزی به نقطه اول این داستان میزند درست صحنه اول، اولین نسخه از بازی خدای جنگ و این سوال برایمان ایجاد میشود که مبادا این سقوط نیز آغازگر یک مسیر سخت دیگر باشد؟ و سوالی که جوابش برایمان اهمیت بالاتری دارد این است که آیا پس از این همه دشواری کریتوس به آرامش روانی رسید؟ باید بگویم که از نظر من او بالاخره خود را بخشید و گذشته فجیع خود را قبول کرد و در آخرین نسخه از بازی خدای جنگ یعنی (God Of War(2018 نیز این آرامش را میبینیم درست درجاییکه کریتوس دوباره خانواده تشکیل داده و تبدیل به پدری مسئولیت پذیر شده و حتی میتوان گفت که او به بلوغ فکری رسیده است و دیگر آن جنگ طلب خشن سابق نیست.
