
در میان انفجارها، سکوتی بود که تنها «قلم» توان گفتنش را داشت.
امروز، ۱۴ تیر، روز قلم است؛ روز آنان که نه با سلاح، بلکه با واژهها میجنگند، افشا میکنند، روایت میکنند، و از حقیقت پاسداری میکنند.
در جنگ ۱۲ روزه میان ایران و اسرائیل، تصویرها فراوان بود: آسمان پر از پهپاد، زمین پر از آوار، خبرها غرق در عدد و آتش. اما آنچه در این میان گم میشد، انسان بود. و تنها قلم بود که توانست چهره دختر زخمی، بغض مادر مهاجر، و غرور سرباز گمنام را از دل خاکستر بیرون بکشد.
قلم، مسئول است؛ مسئول روایت واقعیت، نه تحریف آن. امروز بیش از همیشه، به قلمهایی نیاز داریم که دروغ را پاره کنند، قدرت را نقد کنند، مردم را ببینند و زبان بیصداها باشند.
روز قلم، فقط پاسداشت نویسنده و روزنامهنگار نیست؛ بزرگداشت توان انسانی ماست برای معنا بخشیدن به رنج، امید، خشم و آینده.
و اگر جنگ روزی پایان یابد، این قلمها هستند که تاریخ را خواهند نوشت، نه موشکها.
پس قلم را پاس بداریم؛ نه بهعنوان ابزار، بلکه بهعنوان سنگر.
و چه بسا در زمانهای که «حقیقت» زیر خاکستر دفن میشود، قلم، آخرین امکان ما برای آزاد ماندن باشد.