
در غررالحکم حدیثی از علیبنابیطالب، نقل شده است: «لا أشجعَ من لبیب.»
شجاعتر از خردمند، کسی نیست.
انگار این سخن، قرنها پیش خطاب به فرقه پایداری و همه جموداندیشانی گفته شده که شجاعت را با عربدهکشی، تندروی و جنگطلبی اشتباه گرفتهاند. همانهایی که هر بار سخن از مذاکره به میان میآید، مذاکرهکنندگان را «خائن» و «سازشکار» میخوانند، برایشان سنگ و تهمت تدارک میبینند و هر صدای متفاوتی را با غوغاسالاری خاموش میخواهند. اگر معیارِ شجاعت، فریاد زدن، نفرت پراکندن و هل دادن یک ملت به سوی بحران بود، این حدیث هرگز نمیگفت: «شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
این روزها، درست هنگامی که روزنهای برای بازگشت به مذاکره گشوده شده، باز همان صداهای آشنا از فرقه پایداری بلند شده است؛ صداهایی که هر حادثهای را دستاویزی برای مطالبه انتقام، تشدید درگیری و دور کردن کشور از عقلانیت میخواهند. گویی برای آنان، تداوم بحران مطلوبتر از بازگشت به آرامش است. اما در منطق امام علی، شجاعت نه در دامن زدن به جنگ، بلکه در خردورزی و تشخیص مصلحت مردم است.
شجاعت یعنی عقلانیت؛ یعنی سنجیدن هزینه و فایده برای منافع ملی؛ یعنی حفظ جان و آینده مردم، نه قربانی کردن آنها بر محراب تعصب و جمود فکری. کاش آقایان پایداری، پیش از آنکه دیگران را «ترسو» بنامند، یک بار همین یک جمله از امام علی را با صداقت بخوانند؛ شاید دریابند که در منطق علوی، شجاعت با هیاهو سنجیده نمیشود؛ با خرد سنجیده میشود. شجاعترینِ انسانها، خردمندترینِ آنهاست؛ نه آنان که هر بار کشور را یک گام به جنگ نزدیکتر میکنند.
آرش دارابیان نیمه شب ۷ مرداد ۱۴۰۵
خطاب به آنانکه گوش فضای مجازی را با شعار حمله به اوکراین کر کردهاند