
گاهی توی اینستاگرام میچرخم و به لایکهای آدمها نگاه میکنم.
چیز عجیبی است.
مثلاً میبینی کسی که در زندگیاش دو قدم هم پیاده نرفته، پست دوچرخهسواری در یک جادهی طولانی و بارانی را لایک کرده.
یا کسی که هیچوقت نتوانسته پای یک رابطه بایستد، پستی دربارهی تعهد و وفاداری را ریپست کرده.
اولش آدم فکر میکند:
این دیگر چیست؟
بعد کمی که بیشتر فکر میکنی، میبینی شاید ما همیشه چیزهایی را لایک نمیکنیم که هستیم.
گاهی چیزهایی را لایک میکنیم که دوست داریم باشیم.
آدمی که هیچوقت اهل ورزش نبوده، شاید عاشق تصویری باشد که از یک آدم منظم و پرتلاش میبیند.
آدمی که از تعهد فرار کرده، شاید بیشتر از همه با جملهای دربارهی ماندن و وفاداری درگیر شود.
شاید بعضی لایکها اعتراف باشند؛
نه به چیزی که داریم،
به چیزی که نداریم.
شاید پشت بعضی از آنها یک «کاش» کوچک نشسته باشد.
کاش من هم اینطور بودم.
کاش من هم میتوانستم بمانم.
کاش من هم آدمِ این عکس بودم.
ما معمولاً فکر میکنیم آدمها با لایکهایشان دارند خودشان را معرفی میکنند.
اما شاید گاهی دارند آدمی را معرفی میکنند که آرزو دارند باشند.
و راستش را بخواهی،
من از آن روز به بعد، وقتی لایکهای کسی را میبینم، کمتر میپرسم:
«واقعاً این آدم همین است؟»
بیشتر فکر میکنم:
«چه چیزی در این آدم هست که آرزو میکند اینطور باشد؟»
.