خیلی از دوستان سوار دوچرخه شدن، درسته، اما من هنوز نشدم؛ چون بابام هنوز جایزه رفتن به پنجم ابتدایی‌ام رو نداده 😅. اون موقع دوچرخه‌ها گمون کنم ۲۸ بودن.
میدونی وقتی سوار دوچرخه میشی، باید پدال بزنی و بری جلو؛ چون وقتی نزنی، دوچرخه می‌افته. هرچقدر هم باکیفیت و محکم باشه، باز هم بدون حرکت تعادلش رو از دست میده؛ اگر جک رو حذف کنیم.
حالا بیاین دوچرخه و دوچرخه‌سوار رو به شرکت و مدیر تشبیه کنیم. شرکت هرچقدر هم بزرگ و حرفه‌ای باشه، مثل دوچرخه‌ای که هرچقدر هم گران‌قیمت باشه، اگر مدیر یا همان دوچرخه‌سوار نتونه درست هدایتش کنه و پدال بزنه، آن دوچرخه بالاخره می‌افته؛ دوچرخه‌سوار هم آسیب می‌بینه و در دنیای کسب‌وکار، شرکت ممکنه شکست بخوره.
حالا اگر مدیر یا دوچرخه‌سوار حرفه‌ای باشه و بدونه چطور شرکت رو جلو ببره، حتی با یک دوچرخه ساده یا یک شرکت کوچک هم می‌تونه مسیر رشد و پیشرفت رو طی کنه.
نتیجه این میشه که نه شرکت و نه امکانات به‌تنهایی عامل پیشرفت نیستن؛ بلکه یک مدیر لایق و کاربلد می‌تونه این سیستم رو به حرکت دربیاره. پس دوست خوبم، قبل از اینکه فقط به فکر پیشرفته‌تر کردن شرکت باشی، روی رشد و توانایی‌های خودت کار کن؛ چون مهم‌ترین سرمایه هر کسب‌وکاری، کسیه که فرمان رو در دست گرفته.
بازم معذرت می‌خوام که سرت رو درد آوردم 😊.
