حدودا دو ساله که نوشتن رو کنار گذاشتم قبلا دائم در حال نوشتن بودم هر سال چند سر رسیدو دفتر از خاطرات من پر میشد اما از وقتی پسرم به دنیا اومد وقت کمتری برای نوشتن دارم
دیشب دفترهای قدیمیم رو برداشتم ورق زدم خیلی جالب بود تو نوشته هام خودمو پیدا کردم جالب بود که متوجه میشدم مثلا در سال ۹۸ بیشتر به چی فکر میکردم دنیام چجوری بوده کلی تجربه از نوشته هام کسب کردم فهمیدم که هیچ خوبی یا بدی پایدار نیست چه روزایی بوده که از ناراحتی تو دفترم کلی بدو بیراه به خودم گفتمو شاید آرزوی مرگمو کردم اما الان اون موضوع برام خنده دار شده یا ی زمانی رسیدن به ی چیزایی برام آرزو بوده و الان دارمشون چه آدمایی که با حرفاشون روحمو آزار دادن اما من درس گرفتم اونا خواستن منو له کنن ولی من قد کشیدم و میدونم که آینده ای خیلی خیلی بهتر در انتظار منه تا ۵ سال آینده به خودم قول میدم که دکترامو تو رشته مدیریت بگیرم زبان انگلیسی که همیشه آرزوم بوده قوی باشه قوی کنم و تو کارم پیشرفت کنم ان شاالله
من آدم خیلی معتقدی نیستم اما به یک یقین رسیدم و اون اینکه توکل به خدا تو زندگی گره گشاست جانماز آب کشیدن رو قبول ندارم اما نماز خوندن و گاهی سری به قرآن زدن آرومم میکنه . جالبه یا شاید خنده دار من شنیده بودم تو حاملگی زنی که سوره یوسف رو زیاد بخونه بچش خوشگل میشه من این کارو کردم و پسرم فوق العاده زیباست این رو من نمیگم اکثرا میگن زیباست و اینجوری شد که به اثر گذاری آیات قرآن یقین پیدا کردم یا خیلی وقتا با خوندن قرآن واقعا مشکلم حل شد و آرامش گرفتم .
برای رشد خودم برای لذت بردن در آینده مینویسم دیگه نمیشه این همه چیز رو تو دفتر نوشتن و دفترو مداد هم همیشه در دسترس نیست هر چند نوشتن با قلم حس خوبی داره ولی ان شاالله هر روز همینجا مینویسم برای آینده ام .