بارها فکر کرده‌ام به این‌که چه شباهت عجیبی به قارچ‌ها دارم! ناگریز و بی‌اختیار روییده‌ام. در غریبترین سرزمین، بر ریشه‌ی درختی که از پیش مرده بود. هر نَمی که اطرافم بود به خود کشیدم تا رشد کنم. نه این‌که بخواهم کسی آبیاری‌ام کند. رشد کردم و هاگ‌هایم بیشتر و بیشتر از تنهایی پر شدند. مثل قارچ‌ها زود از پا درآمدم. با هر آسیب کوچکی نیست شدم ولی از نو، ناگریز و بی‌اختیار، هاگ‌هایم، در جایی دیگر مرا به روییدن نشاندند. دوباره. بر ریشه‌ی یک درخت مرده، در غریبترین سرزمین.
