
خیابان شلوغ بود، مثل همیشه. رهگذران، خیسیِ بهجا مانده از بارانِ یکساعت پیش را لگد میکردند و بیتفاوت میگذشتند. برای هیچکس هم مهم نبود کدام آدم بدبختی مثل یک حشرهی سردرگم لابهلای این جمعیت وحشی لِه میشود. یک مجموعهی کامل و بینقص از آدمها. پیر، جوان، زن، مرد، خوشبخت، بدبخت. گفتم بدبخت؟ نه، همه خوشبخت بودند. بدبختها همان اولکار زیر دستوپا له میشدند و فقط ردی از آنها بر کف پیادهرو باقی میماند.
اینکه آدمِ بدبخت نداریم و همچنین اینکه آدمِ خوشبخت هم نداریم در کَت من نمیرود. آدمها همه بدبختاند فقط بعضیها در بدبخت بودن شانس آوردهاند و میتوانند بهتر از بقیه بدبخت باشند.
چند نفر مثل من در این شهر وجود دارد که از یک خیابان صدبار عبور میکند و در این فکر است که چگونه یک هفتتیرِ تروتمیز پیدا کند و به پدربزرگِ پیر و مریضش هدیه بدهد تا به بدبختیِ بیکیفیتش پایان ببخشد؟!
زمین زیرِ پایم حرکت میکند. من راه میروم. من تندتر راه میروم. میدوم. دیوانهوار میدَوَم. درست شبیه دلقکی که با همهی توان روی توپ بزرگش میدود و به هیچجا نمیرسد و نمیخواهد هم برسد. یکی از مغازهدارها ابروهایش را گره کرد و با عصبانیت به من خیره شد تا رد شدم. فکر میکنند چون یکنفر مثلا دهبار از جلوی مغازهشان رد میشود قصد سرقت از آنها را دارد.
سر نبش همین خیابان یک عطاری هست، از قدیمیهای بازار. الان که فکرش را میکنم هفتتیر برای یک پیرمرد زیادی سخت و سنگین است. زمینِ زیرپایم حرکت میکند تا به عطاری برسم. اگر بگویم سیانور میخواهم حتما میپرسد برای چه؟ میگویم موش داریم، همه زندگیمان را موش خورده. بعد حتما میپرسد خب سم موش چرا نمیبری؟ جواب میدادم که موشهای خانهی ما سگ جانند. با این چیزها نمیمیرند. فقط سیانور جواب میدهد. بعد یک شیشهی کوچک سیانور به من میداد و میگفت: مواظب باش جایی نذاری که بچهها و آدمای پیر پیداش کنن. میگفتم باشه حتماااا. گونههایم را جمع میکردم، لبخند میزدم. شیشه را در جیب سمت چپ شلوارم فرو میکردم و میگفتم: خداحـافظ.