
دراز میکشم کف اتاق. روی موکت خشک و زبر. عقربهی بزرگ ساعت در گلویم گیر میکند. این چرخدندههای لعنتی با تاریکی همدستاند. یک نهنگ بزرگ با آخرین تیکتاک ساعت از راه میرسد و روی سینهام دراز میکشد. نهنگ میخوابد و من هم خوابم میبرد. در خواب به صورتم دست میکشم. یک جفت چشم پولکی دارم که هر تصویری از آن سُر میخورَد و میافتد.
هرشب خودم را زین میکنم. محکم. با اسبهای دریایی مسابقه میدهم، میدوم، شیهه میکشم و میبازم. میبازم. باختن در خواب تعبیری ندارد. همانطور که مردن در خواب تعبیری ندارد.
راستش را بخواهید، من خستهام، منِ اسب، منِ اسبِ دریایی خستهام. اسب من همهی بازیها را باخته و میدانم، خستگی در خواب تعبیری ندارد.
آی عروس دریایی! دیدمت. پشتِ صخرههای مرجانی بودی با نیمرخی که تاریکی عمق دریا را پس میزد. آنجا بودی و لبخند زدی به من. لبخند زدی و تصویر لبخندت از چشمهایم سُر خورد و افتاد. آه که من دوباره فهمیدم عشق هم در خواب مثل همهی آن چیزها تعبیری ندارد...!
ولی کاش آن نهنگ بزرگ بیدار بشود و منِ اسب را، منِ اسبِ دریایی را محکم زین کند و بتازاند. از باقی اسبها به سرعت جلو بزند. از همهی عروسهای دریایی بی اعتنا رد بشود. مرا یک نفس بتازاند، تا جایی که یک تور بزرگ به وسعت کل خوابها هردویمان را با همهی باختهایمان بالا بکشد. بالا ببرد. بالا برویم. بالاتر. هنوز هم بالاتر. چیزی نمانده...
عقربهی بزرگ ساعت در گلویم حرکت میکند... صدای تیکتاک... حالا میفهمم، برای بار چندم میفهمم، بُردن هم در خواب تعبیری ندارد.