
شبها! این شبها! شبهای بسیاری که تا خود صبح گریستهام بیآنکه اشکی ریخته باشم. شبهایی که به سحر میرسید و زندگی، با آدمی جدیدتر دوباره شروع میشد. موجودی که الان هستم، حاصل تمام آن پوستاندازیهای شبانه است. امشب هم مثل یک خزندهی پیر دوباره به رختخواب میخزم و فردا، جانوری با پوست و استخوانی محکمتر و ضخیمتر، اما قلبی نازک و شیشهای، از جا برمیخیزد و دوباره به خودش یقین میدهد که زندگی را یکتنه حریف است. در حال حاضر بیشتر از هر وقت دیگری نوشتن برایم سخت و دشوار است زیرا دیگر یک قرائت ساده از دردها و رنجها نیست. یک سفر است. یک بلیط رفت و برگشت به درون همه چیز. از خودم شروع میشود و به کجا ختم خواهد شد، نمیدانم. یک پوستاندازی مداوم است. میدانم این کارها قرار نیست از من یک اژدهای غولپیکر بسازد. حتی لازم نیست از من یک کروکدیل با آروارههای محکم بسازد. سوسماری خواهم شد که موزیانه به سوراخهای تنگ و تاریک زندگی میخزد و بیوقفه با خودش تکرار میکند:
_نور، نور، نور _
_تاریکی، تاریکی، تاریکی_
_امید، امید، امید_