
گویندهی رادیو گفت: "شب، سرشار از حس خوب تنها بودن است. فرصتی مناسب که ما فکر کنیم و به درون خودمان رجوع کنیم". بله قطعا همینطور است. همین خودِ من، آنقدر از این حسِ خوب پُرَم، آنقدر به درون خودم رجوع کردهام که دلم میخواهد مثل جسدی که زیر آفتاب باد کرده از درون منفجر بشوم.
چرخ زندگی هی میچرخد و میچرخد تا آرام هرچه را که تا امروز به دست آوردهام زیر سنگینیِ خودش خُرد کند. هر اتفاقی که فکرش را نمیکنم رخ میدهد و من تنها کاری که از دستم برمیآید این است که بنویسم. بنویسم که نمیتوانم بجنگم با توالیِ تمامنشدنیِ این اتفاقها. روی صندلیِ لاستیکی، وسط این سالن کمنور و سرد کز کنم و بنویسم. با هر جمله بیشتر در خودم مچاله بشوم. چه لاک قشنگی ساختهام برای خودم! شما آدمها مشت بزنید، زندگی لگد بزند، خودم هم بیکار نخواهم نشست. بالاخره یک دیوار مناسب برای سردردهایم پیدا میکنم. میکوبم، میکوبم و باز روی صندلیام میشینم و مینویسم. راستی این جوهرِ لعنتیِ خودکار چه معجون فوقالعادهایست برای دردها. تسکین دردها نه! برای تشدید دردها. مشتهایتان بوی تعفن عشق میدهد. "خوب مینویسی". به جهنم که خوب مینویسم. به جهنم که سلین میخوانم. به جهنم که چخوف و جویس میخوانم. بگو چطور خوب زندگی کنم؟ نمیدانی؟ لااقل بگو چطور خوب بمیرم؟ نه دوست من! نه تو دوست من هستی نه من عصبانی هستم. یک گوشه نشستهام و دارم از بوی این جوهر لعنتیِ خودکار نشئه میشوم. چه سرخوشیِ ملالآوری! چرخ زندگی هنوز میچرخد. چرا دیگر صدای مشتهایتان نمیآید؟ خسته نشوید. هنوز کلی وقت داریم. تازه اولِ شب است. شما که همگی آدمهای تنهایی هستید، من هم که مثل همیشه خوب مینویسم.