
بگو ببینم. استخوانهای مرا یادت هست؟ من که سایش مرگبار نگاهت را در ترَکهای جمجمهام به خاطر میآورم. از اینکه باید مدام در دنیایی که تو در آن نیستی زندگی کنم خسته شدهام. میخواهم با استخوانهای سفید و براقات یک فلوت بسازم. بنوازم. بنوازم. مثل مادرمردهها بنوازم. بعد از هوش بروم و در خواب به تو فکر کنم. همینکه به تو فکر کنم برادر ناتنیام که نامش رنج است با زانو به شکمم بکوبد. یک، دو، سه؟ نه همان دو. پس دو دندهی خرد شده. میدانی بعد از تو دیگر هیچ کرمی دندان شیری خواهرم را نخورد و هیچ دندان آسیابی نتوانست غمهای مرده را بجود و له کند .هیچ دستی در هیچ کجای دنیا نتوانست طنابهای دار را باز کند. دستهایت یادم هست. دلم میخواست با آن دستها خفه شوم. یک نفس هم باقی نمانَد. بمیرم. دفن شوم و کسی جنازهام را پیدا نکند. شاید چندسال بعد درِ گوشِ تو میگفتم کجا دفن شدهام. از هرچیزی حرف میزنم، که فقط به تو فکر کرده باشم و برادرم بپرسد باز به تو فکر کردم؟ آخخخخ. اینهم صدای خرد شدن دندهی سوم. از لبهایم چکه میکند. گرم و سرخ و خام. بوی خون میدهم. چند دقیقه صبر کن لعنتی. چشمهایت را نبند. من هنوز استخوان سالم در بدنم دارم. چشمهایت را نبند. من هنوز میتوانم با شفافیت مرگ، به تو فکر کنم و از تو بنویسم. صبر کن!