همه‌چیز در من خیلی زود اتفاق می‌افتد. همزمان که سلول‌هایم را برای یک فروپاشیِ بزرگ آماده می‌کنم، همزمان با همین احساسِ پایان یافتن، می‌توانم به تولدی دوباره یا شروعی دیگر فکر کنم و اجازه بدهم پیش از آن‌که گردوخاک‌های ویرانی فرو بنشیند، اتفاق بیوفتد. آه که چه خوب بود اگر این میلِ همیشگی به ادامه دادن و دوباره شروع کردن در من خاموش می‌شد!
همان‌طور که هرشبِ من در عذابِ بی‌خوابی و کابوس‌ها سپری می‌شود، صبحِ روزِ بعد، مثل این‌که اصلا اتفاقی نیوفتاده، همه‌چیز دوباره از نو شروع می‌شود. به همین سرعت. دوست دارم آن‌قدر با شتاب به سمت تباهی بروم که هیچ چیز نتواند مسیرم را عوض کند. و همین اندک فرصتی را برای زندگی کردن باقی مانده در خودم خفه کنم. چه دلیلی دارد وقتی که می‌بینم همه‌چیز رو به تباهی‌ست در فکر نطفه‌های ناقصِ امید درون خودم باشم. مگر نگفته‌اند که زندگی از آن‌طرفِ ناامیدی آغاز می‌شود؟ پس باید هر روز، صبح خودم را با یک ناامیدی بزرگ‌تر از دیروز شروع کنم.
امیدهای کوچک، چقدر مضحک و خسته کننده‌اند! زندگی کنم، بزرگ بشوم و بجنگم و بجنگم تا چند لحظه قبل از مرگ بفهمم چه عمری تلف کرده‌ام! یا با حسرت بگویم: آه که تمام عمر چه اشتباه جنگیده‌ام!
فکر می‌کنم می‌شود در اوج فروریختن لبخند زد و دقیقا شبیهِ مجری‌های تلویزیون با صدای بلند به همه گفت: صبح بخیر به آن‌هایی که از زمان تولدشان تمام شده‌اند، کم‌کم با گذشت زمان فرو ریخته‌اند و حالا، لِه شده‌اند. صبح‌بخیر به آن‌هایی که نمی‌جنگند چون فهمیده‌اند که زندگی صحنه‌ی نبرد نیست، بازیِ کودن‌هاست.
