
بارها به سرم زده آن پسرک و دخترک قصهگو را خفه کنم. همانهایی که در سرم میچرخند و آدم میسازند، قصه میسازند، اتفاق میسازند، خاطره میسازند. من حافظهی خودم را گم کردهام. نمیدانم متعلق به کدام داستان و نمایش هستم. کدام اتفاق واقعا در زندگیام افتاده و کدام نیوفتاده؟ شخصیتها میآیند، میروند و من شخصیتهای واقعی زندگیام را گم میکنم. به همین سادگی از دستم میروند. حتی فرصت نمیکنم همهشان را بنویسم. یک روز در دلم عزاست، روز دیگر جشن و سرور. یک روز داستانی عاشقانه هستم، روز دیگر یک تراژدی غمانگیز. چیزی نیستم جز یک سالن تئاتر. نمور، تاریک، ثابت و بیاختیار. صحنهها عوض میشوند. آدمها عوض میشوند. لباسها عوض میشوند، نمایش اجرا میشود. تا میآیم بنویسمشان، صحنه تاریک میشود. پردهها بسته میشوند. تماشاگران بلند میشوند، دست میزنند، ساعتهای بیوقفه دست میزنند، آدمهای نمایش به نشانهی احترام به طرفشان خم میشوند و بعد همهچیز تمام میشود. حالا قصهگوها گوشهای تاریک، زیر نور شمع داستانی جدید خلق میکنند. قصهگوها به آدمها خیانت میکنند. قصهگوها به حافظهی من خیانت میکنند. قصهگوها از زندگی من داستانهای مفرح و سرگرمکننده میسازند و شما تماشا میکنید، بعد ساعتها تشویقشان میکنید. قصهگوها عوضی و خائن هستند. باید قصهگوها را خفه کنم... حتی اگر قصهگوها خودِ من باشند... قصهگوهای من... منهای قصهگو...!