
از همهی خیابانها، کوچه پسکوچهها، بنبستها. از همهی درزها و سوراخ سمبههای روح متروکم بوی طاعون میآید. حس میکنم یک موش چموش و بدترکیب در طالعم دواندهاند. یک موش گرسنه و مریض که یک چشم خودش را از شدت گرسنگی خورده و با چشم دیگرش لحظه به لحظهی زندگیام را رصد میکند. بی وقفه، بدون آنکه استراحت کند میدود و هرچه سر راهش ببیند را میجود و لابهلای دندانهایش خرد میکند.
خودم را در حافظهام ورق میزنم تا به روز اول مدرسه برسم و معلم اول ابتدایی از من بپرسد: اسمت چیه پسر خوب؟ -اسمم؟ نمیدونم. صدای خندهی بچههای کلاس میآید و صدای له شدن حروف اسمم زیر دندانهای موش. دوباره ورق بزنم و برسم به روزی که پدر قصد داشت پرترهای از کودکیِ من بکشد. دستش را روی کاغذ تکان میداد. چشمهای سیاهم را کشید. خواست ادامه بدهد ولی انگشتش را موش جویده بود. کاغذ را به من داد و گفت تمام شد.
-اما این فقط دو چشم سیاه و کمرمق است. -فقط همین را توانستم بکشم.
و صدای پدر قبل از اینکه به گوش من برسد جویده شد. تکه تکه شد و تمام. حالا از من فقط دو چشم سیاه در حافظهام باقی مانده. دوباره ورق میزنم. ورق میزنم تا به همین لحظه برسم. به همین لحظه که واژههایم میجنگند با طاعون، با نحسیِ طالعی که باورش سخت است. میجنگند با فشار آروارههای کثیف آن موش. باید با نامی که فراموش کردهام، با دو چشم نسبتا سیاه، با حافظهای که رو به زوال است ، با شهری که طاعون در کوچههایش زوزه میکشد، همهچیز را از نو شروع کنم.