مثل این بود که گیر افتاده باشم. ساعت‌ها روی مبل نشستم و فکر کردم. تقریبا به همه‌چیز فکر کردم. متوجه شدم که دو مگس، درست مثل این‌که روی جسد گندیده‌ای نشسته باشند. تمام آن مدت روی تنم چرخ می‌زدند. یکی روی انگشت سبابه‌ام و دیگری روی انگشت شست، نشستند. انگار که قرار گذاشته باشند کنار دریاچه، روی پل چوبی، برای خداحافظی. آن‌یکی برای این‌یکی دست تکان می‌داد و این‌یکی هم برای آن‌یکی با ناز و عشوه لبخند می‌زد. بعد هردو بال‌هایشان را باز کردند و پرواز کردند تا دوباره، یک‌جای دیگر از جسد گندیده‌ام، همدیگر را ملاقات کنند.
برای یک جفت مگس چه فرقی می‌کند که زنده باشی یا مرده؟! همین‌که حرکت نکنی، همین‌که یک‌جا خسته و بی‌جان افتاده باشی کافی‌ست. برای دوستانِ من هم، این‌که شاد باشم یا غمگین، میل به رقصیدن داشته باشم یا خودکشی، فرقی نمی‌کند. همین‌که بتوانم این‌جا خوب و به مقدار کافی زر بزنم و ناله کنم کافی‌ست. یک نفر به من می‌گفت: ممنون که حرف دل من رو می‌زنی. بله، من همیشه خودم را با بقیه اشتباه می‌گیرم. خودم را با شما هم اشتباه می‌گیرم. از دردی حرف می‌زنم که مال من نبوده اما حالا هست. رنجهای همه‌ی شما مال من است. رنجهای خودم هم مال من است. اما بیشترِ وقت‌ها رنجهای خودم را گم می‌کنم.
چند سال پیش، همسایه‌ی خانه‌ی پدربزرگم که چند وقتی از فوت پسرش می‌گذشت در خیابان جلویم را گرفت و گفت: عادل پسرم کجا بودی دنبالت می‌گشتم. نگفتم که من پسرت نیستم و اشتباه گرفته‌ای و این حرف‌ها. دست روی شانه‌ی افتاده و لرزانش گذاشتم و گفتم: شما برو خونه من برم مغازه زود برمی‌گردم. گفت: باشه پسرم ولی لطفا زود بیا. دمِ درِ خونه پارچه‌ی مشکی زدن فکر می‌کنن تو مُردی. گفتم: عیب نداره لابد یکی دیگه رو با من اشتباه گرفتن.
سال‌ها پیش، من چند دقیقه عادل بودم، که مُرده بود. حالا این‌جا هم همین است. چند دقیقه به‌جای شما گریه می‌کنم تا آرام شوید. چند دقیقه به‌جای شما می‌میرم تا عزادار خودتان شوید و بعد همگی بتوانیم به زندگی عادی و پر از رنجِ خودمان برگردیم. به خانه برگردیم و پارچه‌های سیاهِ عزاداری را از دیوار روبه‌روی کوچه بِکَنیم و با خیال راحت یک روز دیگر، دوباره در خیابان، خودمان را با یک جوانِ مرده‌ی دیگر اشتباه بگیریم.
