گفت از خودم خستهام. اما این جمله را زندگی نکرده بود. وقتِ راه رفتن از پاهایش خسته نشده بود که بخواهد با تبر هر دو را قطع کند. وقتِ خندیدن از دندانهایش خسته نمیشد که بخواهد با چکُش همه را خُرد کند. از خودش خسته شده بود ولی آرزو نمیکرد آن حجم عظیمِ استخوان که تنش را به سخره گرفته بود یک شبه خاکستر شود. نمیخواست جمجمهاش را با یک گلوله، از هجوم شبانهی خاطرات خالی کند تا تهماندهی لزجی که بر کاسهی سرش باقی میمانْد نصیب مورچه ها شود.
فقط گفت از خودم خستهام.
خسته بود ولی نمیخواست آن چشمهای رنگیاش را با فروتنی به کرمهای خاکی واگذار کند. از دردی که بی وقفه در احشاءاش چنگ میانداخت خسته نشده بود.
از چه چیز خودش خسته بود؟
اگر یک درخت از درخت بودن خودش خسته شود، میوههایش را فراموش میکند. اگر یک پرنده از خودش خسته شود پرواز را فراموش میکند. اگر یک کرکس از خودش خسته شود لاشههای گندیده را فراموش میکند. اما اگر انسان از خودش خسته شود چه؟
گفت خستهام از خودم.
کمی بعد خستگیاش را فراموش کرد.
۱۰ آذر ۹۹