اگر میشود، اگر میتوانی، فقط برای آخرین بار، چند کلمه به من ببخش. بخشیدن کلمات، برخلاف چیزهای دیگر، ما را فقیر نمیکند.
صادقانه میگویم محتاج کلمات توام.
درخت، درخت است اما اگر تو بگویی درخت، گره جوانهی برگها باز میشود.
اسم من، فقط چهار حرف است، بدون هیچ آوایی، چون تو دیگر صدایم نمیکنی. من فقیرم، از بس واژه بخشیدهام به این کابوسها و این کابوسها، بیهیچ تشکری همهچیز را بلعیدهاند. شب، شب است اما اگر تو بگویی شب، ابرها کنار میروند و فقط ماه میمانَد در کنار ستارهها.
دیگر حرفی برایم نمانده. دیگر واژهای در سرم نیست. با چاقو از گوشتِ تنِ خود میکَنَم و پرت میکُنَم جلوی کابوسها تا فقط دست از سَرم بردارند.
اگر روزی از روزها، در شرحِ افقیِ یک جدول، به خانههای اسم من رسیدی ، روسریات را کمی باز کن، موهایت را تکان بده، خوب بتکان، چند کلمهی گرم و تازه در کاسهام بریز و بعد برو.
پن: جملهی "بخشیدن کلمات برخلاف چیزهای دیگر ..." از کتاب آبیِ ماورای بحارِ شهریار مندنیپور هست.