کز میکنم پشت این واژهها. از من چیزی به دنیا نمیرسد. پرندهای هستم که تخمهای شکستهاش را دور خودش چیده و از ادامه دادن، پرواز کردن، شکار کردن، جفت گرفتن دست کشیده. از تجربه کردن میترسم، از اینکه جوجههای بعدی هم مرده به دنیا بیایند. دست خودم نیست. سالهایی که پشت سر گذاشتهام مثل شبح هر لحظه از خیالم رد میشوند. از من چیزی به دنیا نمیرسد. هرچه تلاش میکنم فقط برای پناه بردن به گوشهای امن است. وضعیتی شبیه به همین لحظه که دوباره از ترسِ ادامه دادن، خودم را پشت این واژهها پنهان میکنم تا شما فکر کنید آدم عجیبی هستم و تکلیفم با همه چیز روشن است. به قول یک دوست ناشناس: بله تکلیفمان روشن است، تکلیفمان با تاریکی روشن است، همین برای زندگی نکردن کافیست.