به قول داستایفسکی: امروز، روز خنده‌دار و عوضی و بیهوده‌ای بود.
خنده‌دار برای دیگران. بیهوده برای من. خیلی ساده است که به بدبختی دیگران بخندیم. یک نفر به تهِ دره سقوط می‌کند، دیگری از ماشین پرت می‌شود بیرون، آن‌یکی از ارتفاع یک آسمان‌خراش به زمین می‌افتد و ما قهقهه می‌زنیم. وقتی هم که نمی‌خندیم بغل‌دستی‌مان سقلمه می‌زند که: مگر خنده‌دار نبود؟ واقعا خنده‌دار نبود؟
عوضی‌های نفرت‌انگیز.
یک نفر زیر دست‌و‌پا له‌و‌لورده می‌شود و من مجبورم که بخندم. بخندم چون گریه کردن عملی قبیح و غیرعادی‌ست. معلق! مثل عنکبوتی که در میانه‌ی راه مرده باشد، مثل لاک‌پشت وارون شده‌ای که بچه‌ها دورش حلقه زده‌اند و می‌خندند. هر روزِ من این‌گونه است.
ببین صدای کشیده شدنِ صندلی روی زمین، صدای کوفته شدن درِ اتاق، خرد شدن شیشه‌های پنجره چه زیباست! ببین این قورباغه‌های نرم و لزج که زیر پوتین‌هایم له می‌شوند چه خنده‌آورند! خنده‌دار نیست؟ واقعا خنده‌دار نیست؟ خنده. این واژه‌ی بی‌معنی. خنده‌های ما را ببین چه بیهوده و زشت است. چقدر وقیح هستیم وقتی می‌خندیم! اما اشک‌هایمان، گریه‌هایمان، سرشار از معنا، سرشار از دلیل، سرشار از خودمان. خودِ بدبختمان. خودِ غمگین و خنده‌دارمان.
