
وقت زیادی ندارم. این یک اعتراف کودکانه نیست. باید همهی حرفها را بزنم. اگر ناگفتهای باقی بماند کابوسها به سراغم میآیند:
من از کرمها میترسم، و از تاریکیِ پشت چشمهایم. از جوجههای مرده میترسم؛ از همان جوجههایی که در سطل پر از آب حیاط مادربزرگ خفه کردم و تا آخرین تکانهای ناشی از تقلای حیات رهایشان نکردم و اجازه دادم جان بدهند. گناهشان چه بود؟ بیش از حد شاد و قبراق بودند. بله. به تو حق میدهم اگر مرا دیوانه خطاب کنی. این اتفاق، اولین تجربهی من از یک گناه نابخشودنی بود.
میدانی؛ اگر یک شب به خوابی عمیق فرو بروم باران میآید، و مورچهها غرق میشوند و صدای غرق شدنشان مرا بیدار میکند.
دوست خوب من!
کمکم کن که نخوابم. کابوسها برایم کمین میکنند. جوجهها در انتظارند که چشمهایم را نوک بزنند و هر تصویری که از کودکیام دارم را در سطلِ آبِ حیاطِ مادربزرگ خفه کنند. کمکم کن که نخوابم؛ کرمها با چمدانهای بسته و بچههای قد و نیمقدشان منتظرند در شیارهای مغزم لانه کنند. قول میدهم دیگر هیچوقت از شاد بودن جوجهها حرصم نگیرد. قول میدهم. فقط کمکم کن تا نخوابم. دوست خوب من... کمکم کن... مورچهها... آه... مورچهها... صدای باران میآید...