تهران

بر این نازی گری ها که تو بر قلبم می تازی

فراموش میکنم هردم دل انگیزی تهران را

چو دربندش ببندم میکشی آخر، امانی نیست

قرار پیچش مویی است،فرانگیزی شمران را

من آن مبهوت سرگشته درون خواب بیدارم

به زیر آسمان هردم چو مجنونی به چمران را

من و پاییز و سعد آباد خیال خوش، باداباد

ولیعصر و زمستان اش، هوای ماه و ماهان را

سعادت میزند آباد چو شیدایی میان باد

هوای دیگری دارد ، تمام شهر و شهران را

ولیعصر و درختان اش زمین و باد و بارانش

نگاهت میبرد آرام ،چو قلب سخت یاران را