دلیل دلگیر بودن جمعهها روشنه؛ به شرطی که خوب به جمعههای خودمون فکر کنیم. اول از همه اینو باید بدونیم که دلگیری جمعهها یک چیز مشترک در تمام فرهنگها نیست .البته اینو در نظر بگیرید که در اکثر دنیا یکشنبه روز اصلی تعطیل هفته هست. اما اینطور نیست که همون یکشنبه هم برای همه فرهنگها دلگیر باشه.
برای اینکه نگاه دقیقی به جمعههای خودمون داشته باشیم باید برگردیم به تمام روزهای هفته. ما در روزهای مختلف هفته با هزاران چالش و مشکل و مساله و خبر خوب و بد غیرمنتظره روبرو میشیم که قاعدتاً باید در مقابلشون یک عکسالعملی داشته باشیم. مثلاً:
شنیدی ایرانخودرو طرح پیشفروش جدید گذاشته؟
- عه! نشنیده بودم. الان میرم ته و توش رو در میارم که دوشنبه ثبت نام کنم...
وااای سکه قیمتش داره میاد پائین. ضرر نکنی؟!
- آخ آخ فردا میرم صرافی نصفشو تبدیل کنم به پول نقد و بعدش میذارم بانک
خواهر محمدرضا افتاده بیمارستان. تصادف کرده!
- عه؟!!! آخ آخ فردا چند شنبهست؟
- جمعه
- شنبه حتما میرم یه سر عیادتش
همونطور که میبینید، ما در مقابل اتفاقات زندگی ناچاریم عکسالعمل نشون بدیم. اما نه دقیقاً در همون لحظه. مثلاً وقتی میفهمیم خواهر دوستمون مریضه و لازمه بریم عیادتش برای روزهای بعدی برنامهریزی میکنیم. اما اصولاً نه برای جمعهها!
ویژگی جمعهها اینه که ما براشون برنامهای نداریم و اصولاً زیاد هم براشون برنامهریزی نمیکنیم. ببینم، جمعههایی که شما از قبل براشون برنامهریزی کردید و با دوست و رفیق و مامان و بابا و همسر راهی سفر میشید و تازه برای اونجا کلی برنامهدارید (از تمیز کردن ویلا و خرید و پخت و پز و...) حوصلهتون سر میره و دلگیر هستن؟! نه!
نمیدونم شنیدید یا نه؛ اینجا هم احتمالاً فرصت نمیشه راجع بهش زیاد حرف بزنم (امیدوارم توی نوشتههای بعدی بهش بپردازم). اما وقتی هدف داری، تازه زندگیت معنا میگیره. حتی همون سر زدن به خواهر دوستت توی بیمارستان هم پشتش یه هدف بزرگتری هست. هدفی مثل اینکه میخوای با دوستان قدیمی خودت رابطه پایداری داشته باشی و میدونی بخاطر انتظارات، لازمه تا به خواهرش سر بزنی که یه روز از چشم رفیق و دوستت نیافتی. تو هدف داشتی.
جالبه براتون بگم ما جدیداً یه همسایه جدید اومده برامون و دیوار به دیوارمون زندگی میکنه. همین امشب دیدم دستش یه چیزی گرفته و در خونه رو میزنه. در رو باز کردم. گفت سلام، ما تازه اومدیم همسایگیتون و گفتیم یه حال و احوالی با شما بکنیم و به رسم همسایگی دست خالی هم نیومدیم.
این همسایه، با این کارش نشون داد که یه هدفی داره. اصلاً همین اهداف به ما انگیزه حرکت و اقدام کردن میدن. وگرنه چرا باید چیزی بگیره دستش و بیاره دم خونه ما. چه هدفی؟ خب هدفی مثل اینکه ''حالا که توی یه محله جدید رفتم، بذار با در و همسایه ارتباط خوبی برقرار کنم''، یا مثلاً ''تازه اومدیم توی محله، دوست و آشنایی نداریم و حداقل با در و همسایه دوست بشیم''. میبینید؟ به اینا میگن هدف.
ما همهمون هدفهای مختلفی داریم؛ اما مشکل اصلی جمعهها اینه که ما برای اکثر روزهای هفته با توجه به اهدافمون برنامه داریم. اینکه بریم بانک، اینکه سکه بفروشیم، از فلانی شکایت کنیم، خونه رهن کنیم، جلسه بذاریم، دانشگاه بریم و....
من سالهاست جمعههای دلگیری ندارم. چون همیشه سرم گرمه و اصلاً اونو تعطیل نمی دونم. آره تعطیله به این معنی که دفتر کارم تعطیله. اما معنیش این نیست که من براش برنامهای در راستای اهدافم نداشته باشم. میدونید این متن رو که دارم براتون مینویسم الان چند شنبهست؟ نیمه شب جمعهی منتهی به شنبه. یعنی انقدر جمعه پر و شلوغی داشتم که ساعت ۲:۴۰ صبح شنبه (جمعه نیمه شب) تازه رسیدم بیام و اینجا برای شما چیزی بنویسم و راجع به موضوعی حرف بزنم.
پس فکر میکنم شما هم میتونید شروع کنید، برای خودتون و جمعههاتون برنامهریزی کنید تا هم از دلگیری اون بکاهید، و هم سعی کنید با تلاشهای کوچیک و کوچیکی که جمعهها انجام میدید، بعد از سالها به نتایجی برسید که دیگران نرسیدن. اونها جمعههای خودشون رو به بطالت و با این فکر که ''جمعهها دلگیره'' گذروندن، اما شما به بهترین وجه ممکن ازش استفاده کردید.
